شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




فلسفیدن با چای

دم‌های آلبالوها را چیده‌ام. شستم‌شان. ریختم‌شان در قوری چینی. فکر کرده‌ام، آنجا که آلبالو با آب جوش به جنگ می‌رود و مقاومت می‌کند و کم‌کم تن می‌دهد، بهتر است چشم‌ام سفیدیِ قوریِ چینی ببیند. می‌جوشد آلبالو. رنج می‌کشد. چای آلبالو؟ لذتِ خوردنِ رنج دیگری؟

آرزو، انسان را حقیر می‌کند

آدمی بزرگ می‌شود و آرزوهایش یکی یکی قد کوتاه می‌کنند، تا بیشترین گمانه‌زنی ـ امیدواری ـ رسیدن و مهیا شدن داشته باشند. آدمی بزرگ می‌شود و آرزوهایش کوچک. آدمی خُرد می‌شود در پیشگاه آرزوهایش. آدمی زبون می‌شود، حقیر می‌شود.