مرد بودن به چیست؟

این را همه می‌دانیم که سرطان سینه، یک بیماری‌ست. زن‌هایی که به این بیماری دچار می‌شوند مبارزه سختی می‌کنند تا بتوانند به وضعیت مطلوب بازگردند. یکی از مهم‌ترین عامل‌هایی که روند مثبتی در درمان‌شان دارد، فراهم کردن فضا و شرایط روحی مناسب است تا با قدرت بیشتر در روند درمان قرار بگیرند و زودتر بهبود پیدا کنند. یادم هست یکی از دوستانم که به تنهایی و با چه سختی زیادی با بیماری‌اش جنگید. می‌گفت دلسوزی‌های نادرست و نگاه‌های اطرافیانش بیشتر او را خرد و شکننده می‌کند. آنقدر این نگاه‌های سنگین زیاد بود که مجبور شد از کارش ـ که محیطی زنانه هم بود ـ بیرون بیاید.
زن‌ها بعد از اینکه درگیر سرطان و عمل جراحی و مداوای‌ش می‌شوند باید علاوه بر مقابله با این بیماری دردناک، با عقاید و نگاه‌های جامعه و اطرافیان‌شان هم بجنگند. شنیده‌ام بعضی از مردها، بعد از اینکه متوجه این بیماری می‌شوند، زن‌شان را طلاق می‌دهند. شنیده‌ام بعضی از زن‌ها خودشان قدم پیش می‌گذارند و به شوهر پیشنهاد می‌دهند که بروند سراغ زن دیگری که سالم باشد.
من هنوز نفهمیده‌ام که این عضو چه اثری بر زندگی مشترک می‌گذارد که مردها به خودشان اجازه و حق می‌دهند به طلاق فکر کنند و به سراغ زن دیگری بروند. اما از آن بیشتر هیچ‌وقت نمی‌توانم آدم‌هایی را که می‌گویند «فلانی واقعا مرد است که با چنین زنی مانده» درک کنم. این آدم‌ها نه در روستای دورافتاده هستند که از علم روز عقب بمانند و نه بی‌سوادند. این‌ها همان زن‌ها و مردهایی هستند که به ظاهر از حقوق زن‌ها و انسان‌ها دفاع می‌کنند، در همین شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند، به دانشگاه رفته‌اند، تحصیلات عالیه دارند و از علم روز و تکنولوژی هم عقب نیستند.
چه کنیم که سطح شعور و درک افراد رشد کند؟

پ.ن. این زن‌ها جلوی دوربین آمده‌اند تا ما به زیبایی زندگی بیشتر فکر کنیم، تا یاد بگیریم، تا نگاه‌مان را تغییر دهیم.