پدرها، انسان‌های تنهایی هستند

بچه که بودم از پدرم می‌ترسیدم. کافی بود موقع پخش اخبار کمی سر و صدا کنم، او چشم‌غره‌ای می‌رفت و من سراپا ترس می‌شدم. آن موقع اولین انتخابش از رسانه، اخبار و دومین انتخابش، برنامه‌های حیات وحش بود. حالا هم ساکت می‌شوم اما دیگر حساب ترس نیست، حساب احترام است که هیچ وقت کلاف رابطه‌مان پاره نشده، اگرچه گاهی گره داشته. حالا هم بخش زیادی از روزش را اخبار پر می‌کند و جست‌وجو میان ده‌ها کانال تا برنامه حیات وحش پیدا کند. یک‌وقت‌هایی می‌نشیند کنارم از خاطرات بچگی‌اش می‌گوید، از جوانی‌اش که وقف کارهای طاقت‌فرسا شده و... . یک‌وقت‌هایی میان پادرهوایی ِ جملات‌اش، بغضی در گلویش می‌آید، چشمان عسلی‌اش قرمز می‌شود، رو برمی‌گرداند از من و باز جملات‌اش را می‌قاپد از هوا، از بغض‌ و از اشک‌هایش که نیمه نمانند. همان پدر که زمانی در کودکی‌ام ابهتی برای خود داشت، حالا گاهی کودک می‌شود انگار، دل‌نازک می‌شود. با هر موسیقی غمناک و خاطره‌انگیز و با هر مرور گذشته، چشمانش قرمز می‌شود. این روزها، فکر می‌کنم کم حرف شده. تنهایی عمیقی دارد. غم بزرگی در دلش رخنه کرده که پنهان می‌کند. فکر می‌کنم نکند غم‌اش بماند در گلویش و هیچ وقت نرود. می‌ترسم. می‌روم روبه‌رویش می‌نشینم که از در و دیوار حرف بزنم، که خیالش را پرت کنم به سفری که به شهرش داشته. اما حرفی برای گفتن ندارم به جز خبرهایی که خودش چندین بار می‌بیند و می‌شنود. راستی پدرها، وقتی دیگر پدر و مادری ندارند و دوستی، حرف‌های‌شان را به چه کسی می‌گویند؟