پارادوکسی دیگر

تجربه این ماه‌ها نشان داده که اغلب در برابر خبرهای بد و ناگواری که به من رسیده، مقاومت خیلی بیشتری نشان داده‌ام تا خبرهای بدی که به اطرافیان و دوستانم رسیده است. در حالت اول کمی رنگ عوض می‌کنم، متعجب و غصه‌دار می‌شوم، چیزی نمی‌گذرد که بر خودم مسلط می‌شوم و فعلی متناسب با آن انجام می‌دهم. مشارکت در امری که آن را به تمامی درک کرده‌ام، چیزی که متعلق به من است و باید چنان نشانش دهم تا دیگرانی که در اطرافم هستند به اضطراب نیافتند.
در حالت دوم وقتی شاهد و ناظر رسیدن خبری بد به دیگری هستم تا هنگامی که خبررسانی به پایان برسد، وقتی دست بر سر یا پیشانی‌اش می‌گذارد، چشمانش متعجب می‌شوند، رنگ صورتش قرمز می‌شود، دستانش می‌لرزند و غیره، وحشت می‌کنم، قلبم تند تند می‌زند، به سختی نفس می‌کشم. بعد با آرامشی متضاد با درونم، باید دلداری و تسلی دهم و همراهی‌اش کنم. غوطه‌وری در وضعیتی سنگین و طاقت‌فرسا که نباید مرا به وضعیت تقلیدی بکشاند (خود را غمگین نشان دهم، چون او غمگین است) بلکه باید تلاش کنم تا از جایگاهی تجربه‌گرایانه کمی او را به رهایی برسانم: بخشی از اضطراب و غصه‌اش را به دوش بکشم – که مگر ممکن است این کار کمی از غصه‌اش را کم کند؟
از طرفی دیگر، گاهی در چالش کشنده‌ای گرفتار می‌شوم که آیا رسیدن به حالت اول، نشانی از بی‌تفاوتی دارد یا تسلط بر خود. این چالش نگرانم می‌کند، نمی‌خواهم مغضوب خودم شوم.