دیگریِ درون

برای ساعاتی این حس را تجربه می‌کنم: خیابان‌ها و کوچه‌هایی که در آن بارها قدم گذاشته‌ام را دیگر نمی‌شناسم؛ هر چند ثانیه نوری سفید و خیره‌کننده سوی چشمانم را با خود می‌برد؛ گوش‌هایم خوب نمی‌شنوند؛ کلمات را به خاطر نمی‌آورم و ساختن جمله برایم مشکل می‌شود. تلاش می‌کنم تا بر این دگرگونی چیره شوم و تلاشی که منی دیگر در درونم می‌کند تا روال عادی را بیش‌تر بر هم زند. بعد دچار یأسی التماس‌گونه می‌شوم: متعجب به اطرافیانم می‌نگرم تا کشمکش درونم را دریابند، اما این جنگ را نمی‌فهمند. عاجز شدن همین است که کلمات را گم کنی، کلمات که دور شوند دیگر نمی‌توانی تصویرسازی کنی.
همچنان دست و پا می‌زنم تا از این معلقی بیرون بیایم و افعال همچنان تکرار می‌شوند: نوری سفید و خیره‌کننده در برابر چشمانم، ناشنوایی و به خاطر نیاوردن کلمات. حالا متونی جدید متولد شده است که فقط خودم می‌توانم بخوانم‌شان: آفرینش موجودی تازه که حقیقتی دگر از توست. تلاش را کنار می‌گذاری و تا مدتی تسلیم موجودی دیگر می‌شوی تا منی دیگر را تجربه کنی.