مادرجون

رنجورترش کرده درد و بیماری و تنهایی؛ و نازک‌دلی‌اش که بیشتر شده، با هر سخنی اشکش سرازیر می‌شود. شب‌ها که دردِ بیماری امانش را می‌برد، صدایش را خفه می‌کند که مبادا بیدار شوم. و نمی‌داند ساعت‌هاست بیدارم و اشک می‌ریزم که مبادا دیگر نباشد.
پیرزن، دل‌خوشی‌اش در این دنیا سجاده و خدایش است. تسبیح که در دستش می‌گیرد، می‌نشینم کنارش، همراهی‌اش می‌کنم و با هم دعا می‌خوانیم. چرا باید دلخوشی‌هایش را دور کنم؟ هر بار سفارش می‌دهد برایش حنا بگیرم، که مبادا با دستان بی‌حنا برود به دنیای دگر. می‌برمش حمام. می‌شویمش. و او چه رنجی می‌برد از اینکه خود را به دیگری سپرده و من شرم‌سارتر از او، زیرا از رنج‌اش آگاهم.