نامه‌ها

نامه نوشتن و بیشتر نامه خواندن از لذت‌های زمان بچگی‌ام بوده. در زمان کودکی، آرزوی بودن کسی که بی‌تمسخر نامه‌ام را بخواند و پاسخ دهد. رد و بدل کردن چند نامه با الهام که همسایه روبرویی‌مان بود. گاهی نگرانی‌ها و جملاتی بود که کسی نباید از آن مطلع می‌شد، نوشته می‌شد، چند وقتی پنهان می‌شد و بعد پاره می‌شد اما نوشتن‌اش همچنان ادامه داشت. بعد کارتون جودی ابوت بود؛ آرزوی بودن کسی که حرف‌هایت را بخواند و حمایت‌ات کند بی‌آنکه بشناسی‌اش. وقتی جودی نامه‌هایش را با صدای بلند می‌خواند غرق شعفی می‌شدم که انگار برای من نوشته شده، جملاتش را کشف و حفظ می‌کردم، می‌خندیدم و اشک می‌ریختم.
بعد از آن هم نامه‌هایی بود که گاهی باید می‌نوشتم و گاهی نباید، اما نوشتم، فرستادم و پشیمان شدم. با این همه، همچنان وقتی نامه‌ای دریافت می‌کنم آنقدر شاد می‌شوم مثل شادیِ خوردن شکلات تلخ و یا بوی عطری خنک در تابستان گرم، ‌و همچنان دوست دارم کسی باشد، ناشناس.‌ برایش نامه بنویسم، اما هیچ وقت نبینمش، نشناسم‌اش و او هم.
و حرف‌های دیگری که دنیای نامه‌هایش مثل من است.