هوا هم که سفید نمی‌شود

جنگ بود، با وحشت و دلهره، با فرار، با رنگ‌پریدگی. چسب زده بودیم شیشه‌های خانه را، چسب‌های ضربدری. هوا که قرمز می‌شد، برادرم می‌کشاندم توی زیرزمین. من آن پایین بهانه‌ی عروسک‌هایم را می‌گرفتم که جا مانده‌اند. مادرم خسته که می‌شد فرق قرمز و سفید را نمی‌فهمید، رهای‌مان می‌کرد، می‌زد به کوچه، می‌دوید سمت خانه‌ی پدرش. من، شب‌ها خواب می‌دیدم پدر هرگز به خانه برنمی‌گردد. و روزها در خیال‌ام چسب‌های ضربدری می‌زدم روی تن ِ پدرم، مادرم و آدم‌هایی که دوست‌شان داشتم که مبادا بمیرند، روی تن ِخودم هم.
آتش‌بس که شد، چسب‌ها را کندیم. برادرم به جان شیشه‌ها افتاد که مبادا جای چسب‌ها روی‌شان بماند. بعد فراموش کردیم جنگ را و هیچ به روی خودمان نیاوردیم آن‌که چند خیابان آن طرف‌تر، زیر آوار بمب و خمپاره ماند رفیق شفیق مادرم بود که با دو فرزندش در آغوش هم خفتند برای همیشه، و هیچ به روی خودمان نیاوردیم که پدرم نبود تا در آن روزهای پر دلهره دستی بر سرمان بکشد از روی مهر، و از یاد بردیم پسرعمه‌ی بیست ساله‌ی‌مان را.
حالا در این هوای زرد ِ مسموم، سرخی غروب هم دست و دلم را می‌لرزاند. حالا پدرم شب‌ها خواب می‌بیند من هرگز به خانه برنمی‌گردم. جای چسب‌های ضربدری روی تن‌ام مانده؛ من، جنگ‌زده‌ام.