شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« زندگیِ خانه | Main | ... »

September 14, 2013 09:02 PM
بی‌ تویی

گوش من هیچ وقت با آوازهای هایده آرام نگرفته. هیچ وقت در ردیف هوس‌های موسیقی‌ام نبوده. غم داشته برایم، غمِ متفاوت، غمِ گذشته. بوی عجیبی داشته، بوی وسایل قدیمی، اتاق‌های قدیمی. یادم را می‌برد به ماشین فیات پدرم، وقتی که 5-6 ساله بودم. فرار کرده‌ام از این صدا. امروز اما وقتی که می‌خواند «بی‌ تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم»، لرزیدم از وسعت تمنایی که در صدایش بود، گریستم برای فریادی که در «بی تو بودن»اش نهفته بود.