شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« اشارت‌های تنهایی – 37 | Main | اشارت‌های تنهایی – 38 »

December 21, 2012 11:35 AM
میم

فالِ یلدا می‌گیرم با براهنی، مریم. و چه عجیب که نبودنت را می‌کوبد در صورتم، مریم. و اشکِ پنهانی که چاره ندارد به دیدار درآید:
«مرمر که بوی مریم و موهای ماه داشت در موم موریانه تهی می‌شود
گل را به روی گور تو می‌ریزیم می‌گرییم برمی‌گردیم
تنها و دست‌خالی برمی‌گردیم»*
چند وقت است که دیگر ندارمت، مریم؟ انگار که جهان از نام تو پر شده باشد. و چه عجیب دوام آوردم، مریم.

* خطاب به پروانه‌ها، رضا براهنی، نشر مرکز