شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« اشارت‌های تنهایی – 31 | Main | اشارت‌های تنهایی – 32 »

November 21, 2012 10:12 PM
هم‌نشینی‌هایِ مدام با چای - 7

پربیراه نیست اگر بگویم که «چای» یکی از ارکان جدانشدنی زندگی ایرانی در سده اخیر بوده است؛ رکنی چنان رکین که چوب جنبش مشروطه‌مان با گرانی قند ـ این پهلوی همیشگی چای ایرانی ـ زده شد و رضاشاه، راه‌آهن سراسری‌مان را فقط با شش ریال مالیات بستن بر سه کیلو چای و دو ریال بر هر سه کیلو قند و شکر ساخت. به رغم آنکه ایرانی جماعت، روزش را با نوشیدن چای لب‌سوز آغاز می‌کند و شب‌اش را با سر کشیدن چای لب‌دوز به فرجام می‌رساند؛ اما شگفت‌انگیز می‌نماید که این عنصر همیشه حی و حاضر، نقشی بسیار کم‌رنگ در شعر و ادبیان امروز ایرانیان داشته است. مجموعه شعر «در تنهایی چای» از «بهار محمدی» که نخستین چاپ‌اش چند روزی است از سوی نشر «بوتیمار» به بهای ناقابل 3800 تومان در کتابفروشی‌ها رویت شده، تماما به چای پرداخته است. البته در برخی جاها، چای همان چای همیشگی نیست و گاهی رخت عاشقی بر تن می‌کند و گاه به ردای معشوقی درمی‌آید و گاهی خود شاعر به طیلسان آن ملبس می‌شود. افزون بر آن، این چای، گاهی چای نعناع است و گاه به هیبت بهارنارنج است و گاهی رنگ دارچین به خویش می‌گیرد و گاهی طعم عسل را؛ اما هر چه هست، چای است که شاعرش، شما را به تنهایی خیال‌انگیز آن غوطه‌ور می‌کند: «این آخرین لیوان نیست/ به هجای چای/ لیوانی دیگر پر کن».

«مسعود لقمان، گروه فرهنگ و هنر، روزنامه قانون، چهارشنبه 1/9/1391»

+ 6