شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« قهوه‌هایِ سکوت – 8 | Main | از واژه‌ها - 3 »

October 14, 2012 09:22 PM
اشارت‌های تنهایی – 30

حیرانِ دنیا می‌مانی. حیرانِ آدم‌هایش. خیال برت داشته بود؟ خوش‌بین بودی؟ نباش دیگر. حرف‌ها را باید خورد. دیگر هیچ وقت هیچ حرفی از رابطه‌هایت، کار و بارت و زندگی‌ات برای هیچ دوستی تعریف نکن. یک روزی حرف‌ها، بی‌جا، آوار می‌شود روی سرت. حرف‌هایت را ببر بریز در جاده، فریادش کن در جاهایی دور از آدمیزاد. بگذار بغض شوند، بگذار اشک شوند، اما خاموش بمان در این حیرانی.

+ 29