شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« اشارت‌های تنهایی – 13 | Main | تن،‌ هم‌چون توطئه »

June 13, 2012 12:53 PM
اشارت‌های تنهایی – 14

تمرینِ تنهایی: تنهایی به سینما رفتن،‌ تنهایی به خرید رفتن، پرسه‌زنی‌های تنهایی در مراکز خرید، خریدهایِ تنهایی وقتی کسی باید باشد تا نظر دهد و نیست و مرددی، قدم‌زنی‌های تنهایی در پیاده‌روها و پارک‌ها، ورزش‌های صبح‌گاهی در تنهایی، تنهایی سفر رفتن، تنهایی کافه رفتن، تنهایی رستوران رفتن، تنهایی زندگی کردن، تنهایی و با خود حرف زدن، تنهایی و با خود بلند بلند خندیدن،‌ برگزاری یک مهمانیِ تنهایی. این‌ها بخشی از زندگی کسی‌ست که تنهایی را انتخاب کرده و پذیرفته. با این حال، هیچ چیزی دردناک‌تر از تنهایی به رستوران رفتن و تنهایی غذا خوردن نیست. وقتی همه‌ی میزهای اطراف چندنفره‌اند. وقتی در معرض نگاه‌های اطرافیان قرار گرفته‌ای، وقتی سنگینی نگاه‌ها غذا را در گلویت‌ گیر می‌اندازد. وقتی که باید در میان غذا خوردن مکث کنی و حرف بزنی با کسی که روبه‌رویت نیست. وقتی که نمی‌توانی از غذایت به کسی که نیست تعارف کنی. وقتی که نمی‌توانی در انتخاب غذا با کسی که نیست هم‌فکری کنی. وقتی که نمی‌توانی در حین غذا خوردن زل بزنی در چشم‌های کسی که نیست. بنیامین بود که در «خیابان یک‌طرفه»‌اش می‌گفت: «این قوی‌ترین اعتراضی‌ست که به طرز زندگی مردی مجرد می‌شود: در تنهایی غذا می‌خورد. به تنهایی غذا خوردن آدم را زمخت و خشن می‌کند». و این قوی‌ترین فضا، مکان و موقعیتی‌ست که انسانِ تنها متوجه می‌شود که دارد زمخت و خشن می‌شود. دارد فراموش می‌شود.


+ 13