شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« خوشبختی‌های کوچک زندگی – 11 | Main | خاموشی »

May 27, 2012 10:58 PM
تنِ ناگزیر

آدمِ بیمار، باید یک وقت‌هایی تنها باشد. از درد که به خود می‌پیچد، حق داشته باشد راحت گریه کند، فریاد بزند. از درد که به خود بپیچد و اشک داشته باشد و درد بیشتر شود و بغض خفه کند و نتواند فریاد بزند و نتواند بگرید و درد از پا درآوردش و نخواهد کسی بداند دردش را و اشک‌اش را. آدمی باید تنها باشد موقع درد. که بتواند اشک بریزد. که بتواند از پا دربیاید و کسی نبیند از پا درآمده، و کسی نداند فروریخته زیر فشار درد.