شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« رویا‌های رسانه‌ایِ ما | Main | گرانی »

June 24, 2011 01:28 PM
آدم‌ها برای خودشان هم نقش بازی می‌کنند

از من ناراحت است که چرا وقتی زل زده در چشمانم و مرا نفهم فرض کرده و شروع کرده به دروغ‌گویی، من تلاش کرده‌ام به او بفهمانم که «از دروغ‌هایی که پشت هم ردیف می‌کنی مطلع‌ام». در حالی‌که می‌داند جمله‌هایش همه دروغ بوده، اما از اینکه دروغ‌اش را گوشزد کرده‌ام و او را پیش وجدانش رسوا کرده‌ام، دلگیر است. هه.

پ.ن. یاد این جملات افتادم: «حافظه‌ی ما زیر فشار و نفوذ دائمی تصورات و رؤیاهای ماست و از آن‌جا که دچار این وسوسه هستیم که رؤیاها و خیال‌بافی‌های خودمان را واقعی بگیریم، از دروغ‌های خودمان هم حقیقت می‌سازیم. حقیقت، در مقایسه با خیال، تنها از اهمیتی نسبی برخوردار است؛ چرا که هر دوی آن‌ها به یک اندازه زنده و شخصی هستند... لوئیس بونوئل؛ با آخرین نفس‌هایم».