داستان‏های کتاب «آن‏جا که پنچرگیری‏ها تمام می‏شوند*» را یکی‏یکی می‏خوانم و جلو می‏روم. کتاب مرگ دارد، گم شدن دارد، هول دارد با کلی سوراخ سنبه که از توی آن‏ها یک چیزهایی می‏زند بیرون، یک چیزهایی که بدجوری بوی مرگ می‏دهد. داستان‏ها را یکی‏یکی می‏خوانم و جلو می‏روم، خودم را جمع و جور می‏کنم از این همه هولی که به خواننده می‏دهد. به داستان «قمر گمنام نپتون» که می‏رسم دچار تهوع بدی می‏شوم. فضای داستان بدجوری کدر است، اعدام دارد، رخوت، با یک بوی نم‏دار که هوای تازه را از آدم می‏گیرد، بوی ماندگی و هوای سنگینی که صاف می‏افتد روی سینه‏ات و می‏فشاردش.

* آن‏جا که پنچرگیری‏ها تمام می‏شوند. حامد حبیبی. نشر ققنوس