سلام موفقیت جنابعالی در نوشتن دو خط مطلب را تبریک و تهنیت عرص می کنیم! ایشالا باز هم پنج روز تعطیل شه شما قلمتون به دستتون اصابت کنه!!!؛)
این که دست این همه است و بیش از آن که می‌رسد و در چشم نابینایی می‌کنیم دیدنش رو،خیلی پرفکر است. گفتم این رو اضافه کنم که دست مرکز فکر است و به همین دلیل هم به قلم که می‌رسد نوشته می شود. (اگر حال داشتی و به درد بخور دیدی این ایده را چه خوب که چیزی بر آن بیفزایی و بنویسی، قبل از این که خودم دست به کار شوم). :)))) 
***
بهار:
رضا جان شمردن داره یادت میره که.
خب ایده ات خیلی خوبه! خودت بنویسش که به قلم فردی چون شما مزین شود و کمی از حال و هوای این آب و هوا درایی.
راستی اگر نگاهی نیم نگاهی به وبلاگ بیاندازی می بینی که ما چند روز است که داریم به نوشتارمان ادامه می دهیم.
:پی

139..
همیشه ام انقدر مظلوم نیستند
گاهی دیدی حوصله هیچکس رو ندارند
می رند تو جیب ات و در نمیان
همین جوری راه می رند
گاهی اعصاب خوورد کن میشن
تو جیب ات هی با جا کلیدی و فندک بازی میکنند
هی میان رو اعصاب ات
گاهی هم دلشون واسه ات تنگ می شه میان تو بغلت
به نظرم عقلشون بیشتر از همه اعضای بدنه
اگه نخواد با کسی دست بده
نمی ره سمت کسی
تو عذر باشه
سرد می ره و
از کسی خوشش بیاد
سخت طرف -ش رو می فشاره
.
دسته دیگه
اینم مانیفست منه:
آدما رو از دو تا چیز میشه شناخت
چشماشون
دستاشون
.
شاید:
ز دل و دیده گرامی‌تر:
دست»

ارادت..

دوستش داشتم، این از دست نوشتن رو .. من همیشه دلم خواسته از دستا بنویسم .. یه روز شاید نوشتم ... که من می تونم دستای آدما رو عاشق بشم ..
***
بهار:
چه جالب... منم بیشتر شده عاشق دست کسی شدم تا خودش :دی

السلام علیکم
خوبی دختر خوشگل؟ کلاس چی شد رفتی یا افتاد برای بهار؟
خیلی تا بوس
***
بهار:
علیکم السلام و رحمه الله
نه بهاره ی زیبا. واسه من انگار افتاده برای بهار. ببینم امسال، بهار من چه شکلی میشه!
تو کجاهایی؟ ایرانی؟
خوب باشی
دو نقطه هزارتا ستاره