سلام بهار نازنين
آدرس وبلاگت اينجا(گ م ژ) بود. خوب مي‏نويسي و اين نوشته‏ات هم قشنگه. شاد باشي
***
بهار:
سلام
اینکه نظر لطفتونه. مرسی سر زدین :)
یادم باشه بیام حذفش کنم زودتر :دی

سلام. از این پست خیلی خوشم اومد. راستش ایده‌های گنگی برایم آورد که هنوز نمی‌توانم روشن‌شان کنم و بنویسم اینجا. منتطر شماره‌ی بعدی این دستها هستم که شاید آنها را روشن کند و بنویسم. نره برا سال دیگه! یادم میره ایده‌هام!!!!! 
***
بهار:
:))))
باشه دکتر جان

گاه میان فکر و عملمان وحدتی نیست ، هر چه بیشتر فرا می گیریم و عمیق تر می نگریم کمتر عمل می کنیم و بیان می کنیم چون از سطح به عمق می ریم و پی می بریم که هیچ چیز قطعی و حقیقی نیست و شاید سر سنگینی و لجاجت دستهایت از انچام دادن کاری که ذهن فارغ از جسم تو تصمیم گرفته و یا نادیده گرفتن آنها در حین انجام کاری باشد آنچنان که جزیی مرده از کل تواند

مضطربند می ترسند تب دارند که کار بعدی تو چیست ؟ آیا هیچ خواسته بفهمی که دوست دارند چکار بکنند فارغ از فکر تو
نمی دانم شاید منم خیالاتی شدم
***
بهار:
بله گاهی کاملا می فهمم که چه می خواهند بکنند فارغ از فکر من، همان چیزی ست که احساسم می خواهد و منطقم با آن مخالفت می کند. گاهی هم اصلن نمی فهمم شان.

دستها پیرو ی خیال اند..
گاهی دستها عاقل تر میشن!

دستهایت رو بگذار یکم باد بخورند برگهاشون بریزه سبک شند. بعدش هم خجالت بکش دوستت سی سالش شد یادت رفت بهش یادآوری کنی!!!
***
بهار:
قربونت برم عزیزم.
برات ایمیل زدم
خب ببخشید من اینجا تنها موندم دیگه خودمو غرق درس و کار کردم.
اصلنم بهت نمی خوره سی سال، کوچولویی آخه :******

سلام بهار جان
من از نوشته هات خیلی لذت می برم
سبز باشی و نازک قلم
همیشه
***
بهار:
مرسی بهارک عزیزم :*