سلام. آخرين جمله​ات را بارها و بارها خواندم و مدام به آن فکر مي​کنم. اولين بار است که مي​بينم مي​شود اين جورري هم درباره ي خود فکر کرد: آدم مغضوب خودش گردد. راستش نمي​دانم چه جور اتفاقي رو مي​گويند که آدم مغضوب خودش شده است و با اين حال احساسم مي​گويد که اتفاق خوفناکي است. يک جوري عين اين است که قاتلي در خودت داري که هر روز مي​خواهد بکشدت و مدام به تاخير مي​افتد عملش و از شدت ترس تنها راه نجاتت اين است که خودت را بکشي تا آن قاتل را کشته باشي!! 

سلام

نوع واکنش و رویکرد تو به حوادث و امور پیش رو بیشتر از حس مسئولیت تو به اطرافیان و دیگرانی که احساس وظیفه یا مسئولیت نسبت به ایشان داری بر می خیزد . اینکه تو نسبتا پذیرفتن درد و سختی برای خود را قابل تحمل تر از عزیزانت می بینی . نمی دونم این مسئولیت و حس انسانی که در وجود من هم گاهی هست آیا صرفا ناشی از خود این مسئولیت هست یا طی یک سلسله مراتب و پیامدهایی در من بوجود اومده به نحوی که خودم را همیشه در تصمیم گیری ها و بررسی ها در مرتبه دوم قرار می دم انگار که اینطور درونم ارام تر و راضی تره . شایدم من اشتباه می کنم

اما سخت تر از همه نوعی تظاهری است که از تجربه تو بدست اومده و ابراز همدریدی تو رو در پی داره که اغلب باید متفاوت از حال درون خودت ( تویی که دست کمی از طرف مقابل نداری ) نقش بازی کنی

اتفاقا فكر ميكنم اغلب آدمها در اين مورد تفاهم دارن. من هم اغلب مشكلاتم به مشكلات و ناراحتي ديگران مربوطه، و علتش هم تمايل ما به آدم بودنه. در صورتي كه تصميم بگيريم آدم نباشيم و مشكلات و مصائب ديگران برامون مهم نباشه، من اطمينان دارم، كاملا اطمينان دارم كه به هيچ مشكلي بر نميخوريم، ناراحتي هيچ كس ناراحتمان نميكنه و سالها به راحتي در شادي و نشاط حاصل از تهي بودن زندگي خواهيم كرد.