شماره پنجاه و ششم هفته‌نامه «جامعه و مردم» را می‌خواندم. منصور ضابطیان یادداشت کوتاهی نوشته با عنوان «روزگار ترانه‌های بد» که دوستش دارم. از ترانه‌های نیناش‌ناش امروزی گفته و به گفت‌وگویی با علی تجویدی اشاره کرده که چه شب‌های متمادی تلاش می‌کردند برای سرودن شعر و خلق ملودی. و ترانه‌های امروزی «که مثل سم است و اینکه نمی‌مانند و تاریخ مصرف دارند و اینکه اگر بگوییم ترانه آینه زمانه خود است، چه تلخ که زمانه ما چنین باشد، زمانه نیناش‌ناش و آدمی که تنگه پالتوش... صورتی‌یه رنگ پالتوش... چه غم‌انگیز است روزگار ترانه‌های ما».
من البته با آهنگ‌های نیناش‌ناش مشکلی ندارم، که چه بسا در سال‌های پیشین هم چنین آهنگ‌هایی با جملات و کلمات مختلفی زیاد داشته‌ایم. افسوسم برای آهنگ‌های پر از لعن و نفرین و بد و بیراه است که از زمانه ما به یادگار می‌ماند.