ويرجينيا وولف اعتقاد داشت که داستان عکاسی نيست، حتا عکاسی خردهگيرانه و انتقادی اززشتیهای زندگی هم نيست، بلکه خلق دوبارهی تجربههاست. او در جايی گفته است: «اين فاجعه و جنايت و مصيبت و مرگومير و بيماری نيست که ما را پير میکند و میکشد، بلکه شيوهایست که آدمها نگاه میکنند و میخندند و ازاتوبوس بالا و پايين میروند».
(آهو نمیشوی به این جستوخیز، گوسپند!)
