نه آن حقیقت چشمانش که بیننده را برمی‌آشوبد، نه آن تلاطم نگاه بی‌مثالش که شناور می‌شود در سکوت، نه آن قرمزی و سرخی پیراهنش که شادمانه دلربایی می‌کند، نه آن موهای ابریشمی فروهشته شده در دست باد، که این گوشواره‌های نخی‌‌اش است که زخم می‌زند. گوشواری از نخ‌های سیاه، تیره، درهم تنیده شده و پیچیده، که چندین جا گوش‌های نرم و نازکش را غصب کرده است. و این برای من، همان پونکتومی‌ست که به قول بارت نیش می‌زند و جان‌گداز است.

عکس: محسن رسول‌اف (اینجا)