به نحو عجیبی همه چیز خوب است. دغدغه‌هایم یکی پس از دیگری و با سرعت شکل می‌گیرند و به سرانجام نیز می‌رسند _ پیش از آنکه بی‌رنگ شوند، رنگ ببازند و فراموش شوند. افسردگی ناسرانجامی‌شان دیگر در جانم نمی‌ماند و در درونم رخنه نمی‌کند. اما این سرعت جان یافتن‌، شکل گرفتن و امتداد هستی‌شان خودبه‌خودی هم نیست، که درصد زیادی‌اش به خاطر شب‌نخوابی‌ها و دویدن‌های بسیاری‌ست که اگرچه خسته و رنگ و رو رفته‌ام می‌کند، اما لذت تولدشان از گرفتار شدن در چرخه روزمرگی زندگی نجاتم می‌دهد؛ چیزی که خستگی را هم بی‌معنا می‌کند.
این به لذت مادری می‌ماند که کودکی را به دنیا می‌آورد و رنج می‌کشد تا بزرگش کند. فرزند بزرگ شده، برومند و جوان و شاداب است و بی درگیری‌های روزمره نه گرفتار یاس و ناامیدی‌ است و نه از هستی‌اش ناراضی. درست و به جا حضور یافته و بی‌کم و کاست از زندگی‌اش بهره برده. با این تفاوت که این فرزند، شخص دیگری نیست؛ همان مادر است که هر بار با ندای دغدغه‌‌ای/فرزندی متولد می‌شود، هستی می‌یابد و بزرگ و بالغ می‌شود. و این یعنی سرخوشیِ نابِ حضور.
با این همه می‌دانم این تمام هستی‌ای که می‌خواهم نیست، تنها بخشی از آن است که با همین دغدغه‌های رنگ و وارنگ، شکل می‌گیرد و به تدریج کامل می‌شود.