میم عزیز!
می‌دانم که باید سکوت کنم. اما دیگر این واژه‌ها تاب زندانی شدن ندارند، باید رها شوند تا آرام گیرند. واژه‌ها تنها از تو می‌خواهند که بخندی. حیف است شادمانی‌هایی که انسان را سرشار از بودن می‌کند، در اندرونی‌ دلت خانه کند. حیف است زلالی چشمانت را با غبار بپوشانی تا مبادا دیده شوند. حیف است خنده‌های بی‌محابایت را به دار بکشی تا مبادا شنیده شوند. خودت را نشان بده، پشت پرده‌های پُر از مه، پنهان نشو.
میم عزیز!
اگر کسی برای به آغوش کشیدن خنده‌هایت نبود، خودت که هستی. برو جلوی آینه، به چشمانت خیره نگاه کن و بخند. ببین چه زلالی ِ زیبا و شور و شوقی کودکانه در آن موج می‌زند. ببین چشمانت چه سرشار از بودن و زندگی ناب می‌شود. ببین این پریشانی ِ بی‌مثالِ چشمانت را. بگذار سرگشتگی ِ خنده‌هایت دل ِ جهان را بلرزاند. بخند و بگذار آدمیان در خُنکایِ چشمانت، دلارام شوند.
میم عزیز!
پشت تاریکی‌ها، غم‌ها، اخم‌ها و آن خطوط عمودی و افقی پیشانی‌ات پنهان نشو. دنیا را، اطرافیانت را و خودت را از این نعمت چشمانت و خنده‌هایت محروم نکن. بخند و سرمستانه زندگی کن. فراموش نکن، این را واژه‌ها از تو می‌خواهند: بخند، بخند تا آدمیان در نگاهت، در چشمانت بخت بگشایند.

بدرود
اگنس
بیست و دوم آذر هشتاد و هفت