آن موقع ها من هم به جودی حسودی ام می شد.
حالا اما فکر می کنم که آدم باید چقدر صبور باشد و هی بنویسد و بنویسد و قرنی یک بار نه نامه، که جواب مبهمی بگیرد.
اما خب، آن رسیدن نهایی، لابد پاداش صبرش بوده.
***
بهار:
هوم. انتظار فرسایشی :)

پن فرند تعریفش دقیقاٌ همین است . گمانم اورجینال سین تمام بدبختی اش نشان دادن همین ماجرا بود . آنجا که باندراس طاقت نیاورده و خواست که دوست نوشتاری اش را ببیند و این نامه نویسی ها را تمام کند . تازه اول بدبختی اش شروع شد

نامه ها همه نوجوانی من بودن. نامه های کاغذی. با دست خط نویسنده ش. مربع هایی که یکی کنار هر بند نامه اش می گذاشت. امضای ان یکی آخر نامه هاش. شعری که همیشه اول نامه می نوشت آن دیگری.
***
بهار:
نوازش دست خط ها :)

من یاد این افتادم که چقدر دلم می خواست نامه محرمانمو بندازم تو بطری و بفرست تو آب دریا ، بره تا انور دنیا.
وای از این کارتون های بچگی!!!!
***
بهار:
جالبه :))

سلام
دقيقا من هم عاشق نوشتن نامه هستم... براي فردي كه نشناسمش... اين كار برايم آرامش‌بخش است... ضمن اين‌كه با آن فرد ناشناس هم عميقا احساس صميميت مي‌كنم.

يه چيزي بگم براي خودت كه اين‌روزها حالت خيلي خوب نيست. بدون. نامه نوشتن اثبات خود آدمه. قوام روح و شخصيتش. مي‌توني حتا براي مرده‌ي خودت هم نامه بنويسي. اون وقت از اين وضع در مياي. زندگيتون خيلي تو هم پيچوندي و اين از نفس مي‌اندازتت.همين.

هان؟ خوبي؟خوبم.
***
بهار:
روزهای من رزوهای خیلی خوب و آرامی اند، نه پیچیدگی دارد و نه چیزهایی که از نفس بیاندازتم. چطور شما از این نوشته به این نتیجه رسیده اید جای بسی تعجب دارد.

شایدم این نوشتن های لخت و عریان ما اینجا همه برای اینه که در کنار اونایی که می شناسیم و می خونندمون به اونهایی که نمی شناسیم دل ببندیم.
دلتنگم دختر
کجاهایی؟
خوب که هستی!
بابت تبریک ممنون!
به امید دیدار!
***
بهار:
خوبم رها جانم. تو کجاهایی؟ دلتنگ شماییم و نگین :)
امیدوارم زودتر همه کارهایت رو به راه شود، بشوی همان رهای شاد خودمان :)

میدونی از قضا و طبق قانون "عکس جذب" من اغلب کسانی را جذب کردم که به این عشق نامه نویسی ام جوابهایی با اکراه میدادند. در حالیکه من برای نامه نوشتن و سرازیر کردن طبع طنز و خلاقیت نوشتاری ام پرپر میزدم یکهو میدیدی طرف جواب را یک جوری داده که یخ کردم: خیلی دیر یا خیلی بی ربط و غیره و ذلک. اغلب در نامه نویسی تنبلیم. حالا من هم انگار دچار رکود شده ام اما دلم میخواهد به تو بگویم که حست را با بند بند وجودم حس میکنمو علاقه ات را میشناسم و همذات میپندارمت. حاضری با هم و به هم بنویسیم؟
***
بهار:
بنویسیم آزاده جانم. پایه ام. :)

سلام.
حس مشترک ما یا شایدم اکثر وبلاگی هاست .
من که میمیرم واسه نامه دادن اونم به قول خود شما ناشناس .
نامه هایی که فقط باعث آرامش می شن و هیچ هدف دیگه ای ندارن .
و جوابایی که توشون هیچ توقعی از طرف مقابل نیست .
.
.
.
اگه دروغ می گم بگید دروغه . خانم اگنس ...
***
بهار:
نه خوب! چرا دروغ :)

بهار جان
این چه خبری بود
خدای من این پست آخرتون چیه
:(((
وای

خبر درگذشت آقاي رسول اف را شنيده بودم و متن وبلاگ شما نيز واقعاً تكان دهنده بود.

با لجازه عكس ايشان را در وبلاگم قرار دادم.

عكاس عكس خود شما هستين ؟

ممنون
***
بهار:
عکاس این عکس, من نیستم.

میشه لطفا فید صفحه تون رو بذارین تا بتونیم به گوگل ریدر اضافه اش کنیم؟
***
بهار:
چشم. اگر وقت کنم حتمن :)

سلام
بهار عزيز! ببخش كه اينجا پيام مي‌گذارم؛ اما لازم بود كه مراتب تاسفم را به اطلاعت برسانم. تسليت مي‌گويم
***
بهار:
ممنون!

بهار جان من شماره ات رو گم کرده ام. دلم برات تنگ شده. یه آف برای من بذار تا یه قرار بذاریم خانوم مهربون.