قرار بر این بود کتاب، انتقادی خوانده شود. حواسم بود. به جز چند ایراد ویرایشی کوچک ـ در حد کاما ـ چیز دیگری پیدا نکردم. حواسم بود تا جایی که کار کتاب فنشاو جفت و جور می‌شود، سوفی می‌تواند به درآمد حاصل از این کتاب‌ها امیدوار باشد ـ اصلا نیازی به پول‌اش ندارد، می‌تواند از شوک دوری فنشاو و ناراحتی‌هایش بیرون بیاید. داستان انگار مسیر مستقیمی را بی دردسر طی می‌کرد، اما خواننده را وامی‌داشت سکوت کند و بخواند. بعد از موفقیت کتاب‌های فنشاو، راوی تصمیم می‌گیرد زندگی‌نامه او را بنویسد و دیگر نمی‌دانم چه شد، غرق کتاب شدم. وقایع و حواشی زندگی فنشاو آنقدر مجذوب‌ام کرده بود، که نفهمم این داستان است و نه یک زندگی‌نامه واقعی.
زندگی فنشاو را دوست داشتم، چون خودش دوست داشت ـ خودش می‌خواست روند زندگی‌اش اینطور طی شود. فنشاو جایی در دست‌نوشته‌هایش از زندگی جست‌وجوگر معروف قطب شمال ـ پیتر فرویشن ـ می‌گوید. او ایگلویی برای فرار از بوران در قطب می‌سازد و به درونش پناه می‌برد. اما به دلیل یخبندان منطقه، نفس‌هایش هم بر دیوار یخ می‌بندد و با هر نفسی دیوار کلفت‌تر می‌شود، تا اینکه جایی برای‌اش باقی نمی‌ماند. تصور به وجود آمدن کفنی از یخ وحشتناک است. چقدر این وحشت را حس کردم. هر چه برای فرار از مرگ نفس می‌کشی، به همان اندازه هم به مرگ نزدیک‌تر خواهی شد. یا وقتی لاشر و دیگر سربازان برای آدم‌خواری‌شان قرعه می‌گیرند. چقدر به قمار فکر می‌کنم و زندگی و حیات خود را به دیگری سپردن. آنقدر غرق ماجرا شده‌ام که باور کرده‌ام این زندگی را. راوی هم جایی از پیگیری زندگی فنشاو درمانده می‌شود. «انگار که زندگی بی‌مقدمه تغییر جهت می‌دهد، مسیر و حرکت عجیب و پیش‌بینی‌ناپذیری دارد. فکر آدم به یک چیز متوجه است، خیلی سریع در میانه ماجرا جهت عوض می‌کند، می‌ایستد، می‌گذرد و دوباره می‌ایستد. همه چیز ناشناخته است و به طرز گریزناپذیری از جایی سر در می‌آوریم که کاملا با جایی که قصد رفتن به آن را داشتیم متفاوت است.»