شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« تصویر ِ شهرـ 1 | Main | نمایش مرگ »

August 2, 2007 11:26 AM
توده‌ی تنها

آن روز سر کلاس نظریه‌ها که دکتر مهدی‌زاده از رایزمن و تقسیم‌بندی نحوه زندگی بشر می‌گفت، یاد ِ گزل‌شافت تونیس افتادم. استاد از دوران دگرراهبر رایزمن می‌گفت و من آن را با جامعه‌ی صوری تونیس مقایسه می‌کردم. حواسم نبود وقتی مدام تکرار می‌کنم «ابزارسالاری»، «بت‌های ذهنی» یا «از خودبیگانگی» سوژه‌اش خودم هستم، سوژه‌اش خودمان هستیم. حواسم نبود وقتی مدام تکرار می‌کنم عصر فراواقعی فرهنگ را می‌بلعد، من هم بلعیده می‌شوم، ما هم بلعیده می‌شویم، همان عصری که تونیس می‌گفت ما هویتی ناشناخته خواهیم داشت. حواسم به مقایسه‌ها بود، اما یادم است وقتی استاد به «توده‌ی تنها» رسید، سریع از آن گذر کرد.
حالا، هر روز که در شلوغی دنیای مسخ شده گم می‌شوم، انسان‌های شرطی شده یادم می‌آید و بی‌نهایتِ تنهایی‌مان. حالا، هر روز که بی هیچ انگیزه و آرمانی با همان حماقت همیشگی برای فردایی که به آن هیچ امیدی ندارم تلاش می‌کنم، یادم می‌افتد ما همان مهره‌های در حال تعویض هستیم که باید «روح حساب‌گری» داشته باشیم، باید حواس‌مان باشد مبادا حذف‌مان کنند، یادم می‌افتد ما همان توده‌ی تنها هستیم با رنج‌هایی بزرگ.




نظرها:

سلام علیکم
کوه ها با همند و تنهایند/ همچو ما با همان تنهایان!


Posted by: خدابیامرز on August 3, 2007 05:20 PM


این که رنج های بزرگ رو بفهی یک امتیازه. اینکه بمونی توش یه عیب
***
بهار:
درسته! :)


Posted by: نیم on August 4, 2007 01:52 PM


سلام
بسيار خوب وتحقيقي بود . اما دوست خوب ومهربان بايد اين را بدانيم كه اين بستر بوجود آمده حاصل تلاش كدام بخش از انسانيت انسان است .اگر انسان قدرت خلاقيت دارد و.. بنابراين بايد ببينيم در كدام جهت است . گپ و شكاف بوجود آمده از كجا بوده وحال چگونه بايد علاج شود و ..هنوز هم وقت رويش هست اگر ....
با توانايي كه شما در پردازش داريد اگه براتون مقدوره بر روي يافته هاي علمي نيز كار نماييد .
خوشحال ميشم فرصت شد به وبم سر بزنيد .
شاد وتندرست
***
بهار:
علاج ؟! خب این خیلی جای بحث داره.
ممنون. این نظر لطف شماست. مقاله های علمی و آکادمیک را به سایت دیگری می دهم بگذارد. :)


Posted by: م.ص on August 5, 2007 06:16 PM


تلاش بی وقفه برای کنار گذاشته نشدن درصدی از قضیه ست. قسمت اعظم دیگه ی اون که دست ما نیست مایه ی خوفه. گاهی به بهانه هایی کنار گذاشته میشیم که حاصل قوانین ظالمانه ی خودساخته ی انسان هاست
***
بهار:
:)


Posted by: آزاده on August 10, 2007 02:14 AM


faghat kafiye ghabul konim ke tanhaim!!un waght kamtar ghose mikhorim wa hesse sargardooni darim!!


Posted by: Yousef on August 12, 2007 07:51 PM


kam kam darim kamrang mishim kari baraye in mishe kard?
***
بهار:
اگر جوابش را پیدا کردی به من هم بگو تا بیش از محو نشوم. :)


Posted by: sun on August 20, 2007 11:22 AM


ارسال نظر:

Name:


Email:


Website:


Comment:



Remember info?