با اینکه یک بار بیشتر شهر کتاب نیاوران نرفته بودم کاملا وسوسه شدم باز بروم و با اینکه بارها شهرکتاب نیاوران رفته بودم یک آن حس کردم چرا هر بار با احساسی خالی از آنجا بیرون می‌آیم انگار که کتاب نخریده باشم.
یاد خیابان (اگر اشتباه نکنم) زیرزمینی شهر کتاب نیاوران افتادم که پر بود از موسیقی و غول‌هایش. راست‌اش خیلی وقت پیش بود و یک‌بار رفتن‌ام اصلا خوشایند از آب در نیامد. احتمالا آن‌موقع مسئولین شهر به این خوبی به نظر نمی‌آمدند.
آرین را هم... خب شاید با این شدت حضورشان را ندیده بودم، اما واقعا اولین چیز آزاردهنده‌ی آنجا پلیس‌های محسوس و بعد همین کسری آدم‌های قفسه‌هاست! آنجا و چند کتاب‌فروشی دیگر یک حس بدی مثل حس اضافی بودن به آدم می‌دهد «هی زود خرید کن برو خونه! بقالی که نیومدی!!!». واقعا شهری که نشود در آن با خیال راحت و آزاد گشت مفت نمی‌ارزد و کتاب‌گردی بی‌لذت هم... پوووف! فکرش هم نباید کرد!!!
(یاد شهر کتاب محبوب خودم افتادم. شهرکتاب آپادانا. چون دچار این امیدواری شدم که شاید بخواهید درباره‌ی چند کتاب‌فروشی دیگر هم بنویسید، بیشتر نمی‌گویم که کنجکاوی‌ام باقی بماند. اما پیش شهرهای بزرگ، آن "دهکده"ی کوچک با آن کدخدای بداخلاق‌اش واقعا جای دل‌انگیزی‌ست،‌حتی اگر گاهی آدم فکر کند باید کمی زود برود. و بعد یاد شهرک "پنجره" با ریش‌سفیدهای دوست‌داشتنی و پلیس‌های جوان‌اش و حس حال گاهی اوقات مهمانی‌وار بودن در آنجا / خوب شد می‌خواستم چیزی نگویم!!!)
پ.ن. تلخ بود...
***
بهار:
همان روز می خواستم بگم شهر کتاب آپادانا رفته ام. قرار بود از پنجره هم بنویسم. حالا خوب است نمی خواستید بگویید چیزی ها! D:
بالاخره ما نفهمیدیم یک بار رفته اید شهر کتاب نیاوران یا چندین بار! :)

سلام علیکم
یادش به خیر! یک وقتی، در هیچ کتاب فروشی ای، هیچ پلیسی حریفمان نبود!
***
بهار:
علیکم سلام
بله، پس کلی حظ می بردید و استفاده می کردید دیگر. :)

:)))) عجب جمله‌ای نوشتم!!! شرمنده! خودمان که داریم از خنده روده‌بر می‌شویم بابت این سوتی!!! آنی که چندین بار رفته‌ایم منظورمان شهر کتاب آرین بود! P: (یک لحظه خودم موندم که خب من به‌طور مشخص اشاره کردم که یک بار رفتم اونجا، چطور شبهه پدید اومده و حتی وقتی دوباره خوندم هم اول نگرفتم چه سوتی‌ای مرتکب شدم! تصحیح می‌شود شدید. شرمنده!)
و:
به‌به! پس باید منتظر خواندن آپادانا و پنجره هم بود D: و خب... راست‌اش انگار ما عادت‌مان این است که وقتی نمی‌خواهیم چیزی بگوئیم زبان‌مان تازه باز می‌شود! این هم شرمنده... اصلا ما امروز همین‌طور شرمنده گوشه‌ی کلاس می‌ایستیم که حساب کار دست‌مان بیاید p:
سرخوش باشید امیدوارم :)
***
بهار:
ما به بزرگی (و نه بزرگواری) خودمان بر شما می بخشاییم چنین ضایعه ای را. D:

من شهر کتاب مرکزی رو دوست داشتم. قبل از کن فیکون شدن و عوض کردن فقسه کتاب ها و میز و صندلی ها و قاتی پاطی شدن همه چیز و به زور چپاندن نمایشگاه قرآن و حالا هم جمع کردن ش.. :(
***
بهار:
اصلا این کتاب ها را آدم حساب نمی کنند. نمونه اش نمایشگاه کتاب امسال. جدی میگم. D:

سلام ، میشه آدرس این دو تا شهر کتاب رو برام بفرستین
ممنون میشم
***
بهار:
بله، حتما! :)

بنده هم شهر کتاب کامرانیه را دوست می‌داشتم. هر وقت شهر کتاب حافظ می‌رفتم هم خوش‌ام می‌آمد ازش. این‌بار که رفتم، شهر کتاب‌اش آن‌قدر کیف نداد. شده بود شبیه کتاب‌فروشی‌ی خوارزمی در انقلاب.
و البته انقلاب هم همیشه جای‌گاه خودش را دارد. برای لاس‌زدن(!)‌ با کتاب‌ها خیلی خوب نیست، اما برای ارزیابی‌ی وضعیت بازار(!) می‌ارزد.
پنجره هم خوب بود، اما من با نیک (در انقلاب) بیش‌تر ارتباط برقرار می‌کردم.
و اینک هم Chapters محله‌مان که چیزی است شبیه به شهر کتاب.
و در نهایت این‌که تاکنون از کتاب‌فروشی کتاب بلند نکرده‌ام. کتاب‌خانه بر اثر اشتباه چرا! (از دوران راه‌نمایی مثلا!)
***
بهار:
نیک سبک نویی در کنار کتابفروشی های کناری اش شروع کرد. من هم خوشم میاد ازش ولی خب اونجا هم نمیشه زیاد وقت تلف کرد.
پنجره اگرچه کوچک است و کتابهای اش کم اما به حال خودت رها می شوی. مخصوصن اینکه موسیقی هایش هم رها شده هستند مثل اسبهای وحشی جنگلهای شمال می مانند که دیدن اش کیف می دهد خیلی. :)

سلام بهار. پاکشان کردم به سرعت. ولی فکر نکن نگرانی هایم به همین راحتی پاک می شوند...
***
بهار:
ممنون که پاکشان کردی.
نگران نباش دوست جان. احتمالا برای مزاح نوشته شده بوده
:-"