جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر هنوز تمام نشده و انتقادها و حرف و حدیث‌ها بماند بعد از اختتامیه، اگر حالی بود و وقتی.
اما چند نکته روی دلم می‌ماند اگر نگویم، چرا بعضی‌ها چندین بار و در تالارهای مختلف اجرا و سخنرانی دارند و بعضی‌ها اصلاً نیستند. چرا آن‌هایی که هستند و نامی برای خود در این عرصه به دست آورده‌اند اینقدر ضعیف ظاهر شده‌اند. چرا به خانم‌ها تالاری با آن امکانات فنی افتضاح اختصاص داده‌اند. چرا اجرای خانم‌ها دست کم گرفته شده و چرا خانم‌ها ضعیف ظاهر شده‌اند ؟
دیشب، گروه موسیقی بانوان دو اجرا داشت. اجرای کردی گروه «ژیوار»؛ گروه هماهنگ بود، اما کافی بود کمی، فقط کمی ریتم آهنگ شاد بشود اکثر خانم‌ها روسری درآورده، آماده بودند که روسری را بالا بگیرند و به سبک رقص کردی دست‌هاشان را تکان دهند. قسمتی هم سارا احمدی به صورت تکی چند دقیقه‌ای دف نواخت. اما نمی‌شد ریتمش را فهمید، از بس که خانم‌ها هیجان‌زده شده بودند و تندتند دست می‌زدند و تشویق‌اش می‌کردند.
گروه دوم «آواز» بود که قطعات موسیقی کلاسیک را اجرا کرد. نسرین ناصحی (متسوسوپرانو) و شهلا میلانی (سوپرانو) هر دو قدرت صدای خوبی داشتند اگرچه گاهی ادای شعر توسط میلانی در اوج گنگ و نامفهوم می‌شد. اینجا هم خانم‌ها منتظر بودند که کمی دست بزنند، آن هم با اپرت اشتراوس. در بیشتر اجرای‌شان خانم‌های کناری‌ام در مورد لباس‌هایی که این دو خانم به تن می‌کردند نظر می‌دادند، آخرش هم یکی‌شان نمی‌دانم به جدی یا شوخی گفت: «بریم آدرس خیاط‌اش را بگیریم.» هنوز نمی‌دانم جشنواره موسیقی است یا سالن فشن و مد.

پ.ن. برای رفع عصبانیت از این همه بی‌اعتنایی، تا صبح «پیدایش» نوید افقه، ایرج بسطامی، «خون پاش و نغمه‌ریز» حسین سمندری و تکنوازی تار بیگجه‌خانی را گوش دادم با صدای بلند. ممنون از دوست جون عزیزم، به خاطر این همه لطف‌اش. :)