هرکه خیره چشمان تو را می نگرد، مجنون است. رولان بارت

در گشت و گذارهای شبانه‌ام به عکسی برخوردم که مرا به عمق گذشته برد: تصویری مملو از واقعیت‌های تلخ و شیرین گذشته. در عکس چیزی است که نمی‌توان آن را پنهان کرد: معصومیت. زیرا چشم‌ها نمی‌توانند در عکس ژست بگیرند و واقعیت را بپوشانند: چشم‌ها نقاب نمی‌زنند.

اما گیرایی و کششی که عکس برای من دارد نه برای آشکار شدن معصومیت‌اش، بلکه این چشم مرا یاد کسی می‌اندازد که مدام در سال‌هایی که خودم را شناختم تکرار می‌کرد: من تو را بزرگ کرده‌ام. او که به جز چشمان‌اش، به تمامی شبیه‌اش هستم. تمام سال‌های کودکی‌ام را با او گذراندم، همبازی‌ام بود، اما هم سن‌ام نه. او سال‌ها از من بزرگ‌تر بود و واقعاً مرا بزرگ کرد. برادرم، فرشید. تکرار می‌کرد که فراموش نکنم، گویی می‌ترسید از واقعیت جهان، از فراموشی‌ای که همه‌ی ما روزی دچارش می‌شویم و خودش و من زودتر از همه.

این عکس، قدرتی دارد که سرگردانم می‌کند، در گذشته، زمانی که دربه‌در دنبال‌اش می‌گشتم. این عکس، جاذبه‌ای دارد که سحرم می‌کند: مدت‌ها روبروی‌اش می‌ایستم بی‌که گذران زمان را دریابم و خیره چشمانش را می‌نگرم.
این عکس واقعیتی دارد شبیه ِ مطمئن بودن، دانستن این‌که این چیز پایانی ندارد، ... دانستن آن‌که این هنوز زندگی است، شکلی از زندگی، محکوم به پایان، همان‌طور که شکل‌های دیگر به پایان رسیدند، و به پایان خواهند رسید.... کاش ادامه یابد، به همین منوال غریب.

هنوز هم به دنبال چشمان‌اش و دستان‌اش هستم؛ چشمانی غمگین، صادق، وفادار، وفادار و دستانی که مرا بزرگ کرد، به من اقتدار داد، نوشتن یاد داد، به مدرسه برد و حمایت‌ام کرد. بعد ناگهان ناپدید شد، دور شد و زودتر از سن‌اش پیر شد. او هنرمند بود، هنرمندی واقعی، هنرمند ِ اسطوره‌ایِ کودکی‌هایم. تمام نقاشی‌های فصل زمستان را از او یاد گرفته‌ام.
حالا داده‌ام عکس‌اش را بزرگ، زده‌اند بر دیوار. جایی که هرطور سرمی‌گردانم ببینم‌اش، تا عظمت چشمان‌اش را بارها و بارها مرور کنم.

پ.ن.1. عکس از آرمان انزان‌پور. (عکس با اجازه‌ی عکاس و صاحب چشم، اینجا گذاشته شده!)
پ.ن.2. جملات ایتالیک از ساموئل بکت