جالب بود اما چند تا سوال برم پیش اومد:
-این "دوربین با سرعت به طرف ... بر می گردد" رو، فکر کردی اگه کارگردان بودی چه جوری می گرفتیش ؟
-"سپس به نحو مرموزی پیچ می‌خورد و می‌افتد. مرد بغلی را از جیب کت‌اش در می‌آورد و با درد جرعه‌های باقیمانده را می‌نوشد." وقتی دوربین به نحو مرموزی پیچ می خورد و می افتد با چه ترانزیشنی مرد رو می بینیم ؟ اصلا مرد رو از نگاه کی می بینبم ؟ بعد از این که دوربین رو می بری توی تصویر ، چه جوری توی فرو رفتن یا غرق شدنش (اگه اشتباه نکنم؟) از تصویر می آریش بیرون و POV دوربین رو دوباره می گیری؟

-به نظرم دیدنش (توی قاب دوربین) یه مقدار سخته .
***
بهار:
سوال‌های جالبی پرسیدین :) اما انگاری خیلی تخصصیه و من نمی‌تونم خوب جواب سوال‌هاتون رو بدم. فقط اینجوری می‌تونم بگم:
1. سرعت در حرکت دوربین رو احتمالاً با نزدیک شدن سریع دوربین به سوژه، نشون می‌دادم طوری که فضا هنگام حرکت کشیده بشه، مثل تکنیک Panning توی عکاسی که سوژه کامل و واضح نشون داده می‌شه ولی اطراف‌اش کشیده و درهم شده، و دیگه این‌که سرعت رو با صدا نشون می‌دادم، وقتی دوربین به شدت هوا رو می‌شکافه و جلو می‌ره احتمالاً صدای سرعت داره ولی وقتی آروم جلو می‌ره صدا نداره.

2. دوربین وقتی افتاده، هنوز خاموش نشده و مرد رو نشون می‌ده، بعد که مرد جرعه‌های باقیمونده رو نوشید، اون صدا شنیده می‌شه و دوربین خاموش می‌شه.

3. داستان ابتدا با نور روایت می‌شه، بعد از نور، دوربین میاد وسط و نقل داستان رو به عهده می‌گیره. احتمالاً با نور نشون اش می‌دادم و از زاویه بالا.

4. توی متنی که مثل این دیالوگ نداره، من خیلی خوشم میاد که از رنگ، نور و صدا استفاده کنم.

پ.ن. من خیلی از تکنیک فیلمبرداری و کارگردانی سردرنمیارم و دانسته‌هام محدود می‌شه به خوندن نمایشنامه، دیدن فیلم و خوندن یه مقدار مطلب کوتاه در دانشگاه.

شیشه رو براچی کشید پایین باد بخوره کولر رو روشن میکرد.

سلام علیکم

خب من اصولا با مردها در هر نقشی موافقم! دیییییی

بابا ديويد لينچ !

camera ham baraye khod yek personage shode

من كه مفهومش رو نفهميدم!:|
عجبا اين كامنت دونيت به من گير داده چرا كلمه f r e e توي آدرست هست!:((:O
http://f r e e cry.persianblog.com
***
بهار:
شرمنده، درستش کردم :)

فیلم‌نامه‌ی جذابی است. من که اگر پول‌دار بودم و در ضمن کارگردان خوبی بودم، دلم می‌خواست بسازمش P: (حیف که هیچ‌کدامش نیستم!!!) (شاید عجیب به نظر بیاید. اما چیزی من را یاد فیلمنامه‌های برگمان انداخت! قبول دارم که فضاها از زمین تا آسمان فرق می‌کنند، اما توصیفاتی که آمده... درواقع فکر کنم شکی نباشد که فیلمنامه‌های برگمان را کسی جز خودش نمی‌توانست بسازد. یک‌جاهائی رسما رمان می‌شود و توصیفات را فقط باید حس کرد تا به تصویر کشید. برخلاف فیلمنامه‌هائی که هیچ چیز غیر تصویری در آنها دیده نمی‌شود. متن شما هم همین‌طور بود به نظرم. یک روز صحبت نوشته‌هائی بود که در فیلمنامه می‌آید ولی به نظر، نمی‌شود به تصویر کشیدشان. یک دوست فیلمبردارم گفت مناگر فیلمنامه‌نویس بودم و کسی می‌گفت فلان تکه‌ای که نوشتی را کارگردان و فیلمبردار چطور به تصویر بکشند، می‌گفتم من نویسنده‌ام آنها کارگردان. من چه بدانم آنها چطور باید کار کنند!؟ ؛) خلاصه اینکه دشواری نشاندادن حس‌های این متن هم فکر کنم بیافتد گردن کارگردان [البته باید بگویم در نقش کارگردان هم به زعم من ایده‌ةای خوبی برای به تصویر کشیدن داده‌اید. تازه! مثلا خنجی که پشه را هم توی هوا نعل می‌کند، فکر کنم بتواند حتی اخم کردن دوربین را هم نشان بدهدP:!!!]) پایانش هم جذاب شده، اینکه در تاریکی آغاز و در تاریکی هم تمام شود.
/
راستش درباره‌ی کامنتی که لطف کرده ونوشته بودید، باید بگویم (امیدوارم گستاخی به نظر نرسد) واقعا بهار واژه‌ی زیبائی‌ست. از آن اسم‌هائی که آدم حسودی‌اش می‌شودP: (خب! و تنها فصلی هم هست که اسم شده.)

سرخوش باشید و پیروز امیدوارم.
***
بهار:
مرسی، خیلی خوشحال شدم از نظرات تون :)

و بهت ...

Fantasia y poco sentimental

عجب

"مرد، شیشه را پایین می‌کشد. بادی اما نیست که وحشیانه موهایش را به‌هم بریزد: ماشین ایستاده است."

سلام بهار جونم
من شدیدا و قویا مسئولیت به عهده نمی گیرم!
***
بهار:
ما خیلی مخلصیم هما جان! :)

به جون خودم i see و اینا!
بعدشم، ما بیش تر رفیق!

برعکس بعضی آش های دونفری این یکی خوب از آب در اومده. پیشنهاد میدم این دو تا آشپز به همکاریشون ادامه بدند :)
***
بهار:
مرسی آزاده جان! راوی استاده ! :)

به به ! می بینم که ... :)