اولین داستان کتاب «سمت تاریک کلمات» را که خواندم، همان اولین جمله‌های داستان را، یاد داستان «پشت سرش» از «زیبیله برگ» _ نویسنده‌ی آلمانی_ افتادم. راستش اصلاً از تداعی‌کننده‌ها خوشم نمی‌آید. این‌که من با شنیدن صدای خواننده‌ای به یاد خواننده‌ی دیگری می افتم را دوست ندارم. چون خواننده‌ی دوم فراموش می‌شود و دیگر جایگاه و شخصیتی ندارد و مستقل نیست، شخصیت یا صدای‌اش در پس خواننده ی اول قرار می گیرد و نادیده گرفته می‌شود. همین‌طور اگر داستانی همین ویژگی را داشته باشد یا انسانی. «خواب مژه‌هات» دیالوگ‌های یک زن و مرد است، که سهم دیالوگ‌های زن کمتر است، زن به چند جمله‌ی کوتاه یا کلمه‌ای بسنده می‌کند. مرد مدام حرف می‌زند. در ابتدای داستان از ویژگی‌ها و زیبایی‌های ظاهری زن می‌گوید و او را می‌ستاید. داستان «پشت سرش» نیز، همین ویژگی‌ها را دارد. از خواندن داستان خسته شده بودم. مرد مدام حرف می‌زد. حس‌ام مثل آدم خسته‌ای بود که می‌خواهد بخوابد و کسی پشت سر هم بلندبلند حرف می‌زند و مزاحم خوابش می‌شود.

آخرین داستان کتاب، «خانه باید خانه باشد» از نظر من با عجله نوشته شده بود، جمله‌ها هنوز به ویرایش و بازنگری نیاز داشتند. مثلاً «من هم هنوز ماشین را راه نیانداخته بود که به کافه‌یی دعوت‌اش کردم.» یا «... همین حالا پیشنهاد ازدواج را بدهم یا یک وقت دیگر، که او طبق معمولِ بعد از آن، به تردید من خاتمه داد و بی‌مقدمه از رویای کودکی‌اش گفت.» تعدد «بود»ها: «خانه یک عمارت کلاه‌فرنگی کامل بود توی باغچه‌ی کوچکی که قبلاً باغ بزرگی بوده بود، اما این تکه‌اش را جدا کرده بودند و گذاشته بودند دست نخورده بماند.» در جمله‌های بعدی هم این فعل مدام تکرار می‌شود. یا این «یک روز در صندلی تاب‌خور توی تراس نشسته بودم...»
داستان‌های کتاب هیچ کدام ذره‌ای جذب‌ام نکرد، هرچه به پایان کتاب و داستان‌های آخر می‌رسیدم از ادامه دادن آن طفره می‌رفتم.