وقتی وبلاگ‌تان را باز کردم خیلی سریع چند خط اول را خواندم و خواندن کامل را گذاشتم برای مدتی بعد. در همین فاصله‌ی بین دو خواندن، داشتم فکر می‌کردم عجب ضد تبلیغ مضحکی و فکرم مشغول تبلیغات داخلی شد (نمونه‌ی مشهور دیگر این نوع تبلیغ، تبلیغ لاستیک دنا) و بعد که کامل خواندم کلی هیجان‌زده شدم وقتی دیدم با ادامه‌ی یادداشت هم‌نظر بوده‌ام! راستش درباره‌ی این ضد تبلیغ‌های داخلی، فکر کنم مشکل اصلی این است که پیشاپیش می‌دانیم در واقع چیزی جز واقعیت نمی‌گویند (بابت این پیش‌داوری عذر می‌خوام، اما حدس می‌زنم چندان بی‌راه نباشد!). مضحک و رقت‌آور به نظر می‌رسند، چون ضدتبلیغ نیستند؛ صداقتی بی‌موردند در نتیجه‌ی یک نقض غرض سهوی!!
واقعا تبلیغات آن‌طور که باید و شاید در ایران مورد توجه قرار نگرفته (مثل خیلی چیزها انگار فقط حرف‌هائی به گوش تبلیغ‌سازان خورده...). هر بار هم که فیلم‌های تبلیغاتی کشورهای دیگر را می‌بینم بیشتر به این قضیه اعتقاد پیدا می‌کنم (تبلیغ آبجوئی را دیدم که می‌توانست یک فیلم کوتاه خوب هم باشد. جوان دوچرخه سواری چند بار دچار حوادثی فجیع می‌شود [از کوه پرت می‌شود، مورد اصابت یک شهاب‌سنگ قرار می‌گیرد و...!] اما نمی‌میرد. چون ملک‌الموت در کافه‌ای مشغول خوردن آبجوی مورد نظر است!). اینجا انگار ایمان به قدرت تبلیغات هست، اما از نوع داخلی‌اش؛ صرفا نشان دادن مدام محصول و موسیقی پر سر و صدا و دیسکوئی و جملات تبلیغاتی سطحی. راستش علیرغم آنکه چندان همدل نیستم با سیستم تبلیغاتی، اما حداقل به خاطر کنجکاوی‌ و علاقه‌ام به تبلیغ‌سازی، من هم آرزو می‌کنم که تبلیغ‌سازان داخلی کمی به روانشناسی و هنر بیشتر توجه کنند و کمی هم خلاقیت چاشنی کارشان کنند. (و البته کمی هم حرفه‌ای‌تر!)
سرخوش باشید و پیروز امیدوارم.

سلام
من مدیر یک مرکز آموزشی هستم اگه ممکنه در مورد تبلیغات واضح تر و در مورد ضد تبلیغات و اثر بخشی هر کدام در رشته آموزش کمک کنید
و یک سوال میخواستم بپرسم و اینکه آیا مدیر یک موسسه آموزشی در یک تابلو ( بیلبرد ) اثر بخشی دارد یا خیر
با تشکر

جالب بود