به درک که بیست سی نفر جمع شده‌اند و تو را می‌نگرند، تو را که وسط خیابان ایستاده‌ای و تا جایی که توان داری فریاد می‌زنی تا از خودت دفاع کنی، با مقنعه‌ی پاره‌ای که از سرت افتاده، با کیف و جزوه‌های پاره، حاصل چنگ نامردی. به درک که بر تعداد جمعیت و ماشین‌ها اضافه می‌شود، همه جنس‌های مذکر، که می‌ایستند تا خراشیدن دستان‌ات را به هیچ بینگارند و خراشیدن دل‌ات را، تا فریاد بزنی از ته دل که شماها مرد نیستید، نیستید، و کسی که جلو بیاید تا مقنعه‌ات را روی سرت بکشد، که سرش فریاد بزنی: موهام رگ غیرت‌ات رو به جوش آورد، اما این تجاوز نه ؟! به درک که از فریاد زیاد حنجره‌ام می‌سوزد، که تمام راه برگشت را سرفه می‌کنم، گریه می‌کنم تا یادم بماند که زندگی‌ام پر از بازی‌های شکست‌خوردگی‌ست و حالا که با اشک، با حنجره‌ای سوخته، با بازوانی که از درد بی‌حس شده، نشسته‌ام جزوه‌های پاره‌ام را می‌خوانم برای امتحان. می‌دانم، برای ادامه‌ی زندگی باید ترس را فراموش کنم و مرگ را، تنها می‌نویسم تا فراموش نکنم مرد بودن را و خراشی که بر دلم نشانده برای همیشه.