این یادداشت نیک‌آهنگ مرا یاد مرض‌ خریدهای خودم انداخت که هر زمانی به چیزی بند می‌کردم و دنبال بهترین مارک‌اش بودم، البته تا جایی که پول توجیبی اجازه می‌داد. زمانی به انواع ساعت‌ها بند می‌کردم، زمانی به انواع کیف‌ها و کفش‌ها. حالا چند ماه است که نه به مارک کیف و کفش و چیزهایی از این دست توجه می‌کنم و نه دور و برشان می‌روم، رفت و آمدها را با آژانس کنار گذاشته‌ام و هرچه پول در زمینه‌های مختلف از پدرم می‌گیرم، جمع می‌کنم تا قرض‌ام را بدهم، اما نمی‌دانم چرا مرض کتاب و عطر خریدن از سرم بیرون نمی‌رود که نمی‌رود. بدجوری گیرایی دارند این عطرها، مخصوصاً حالا که عطر شانل‌ام تمام شده و بدجوری هوس‌اش را کرده‌ام.

راستی، نیست یاری‌دهنده‌ای که مرا یاری دهد؟ کسی کاری برای من سراغ ندارد؟ خسته شده‌ام از بس دنبال کار گشتم و نیافتم