می‌خندم، بچه‌ی کجایی ؟!
بدون لحظه‌ای درنگ می‌گوید: من ایرانی‌ام!
دوست هم‌سن و سالِ کنار دستی‌اش، ابروان‌اش را بالا می‌اندازد، چشمان‌اش درشت و گرد شده: من که عارم نمی‌شه، من افغانی‌ام!
باز ضد حال زد، خانم! مگه هرات مالِ ایران نبوده ؟!
آره، یه روزی ایران خیلی بزرگ بوده، هرات هم قسمتی از ایران بوده.
رو به دوست کناری‌اش: آهان، دیدی! من بچه‌ی هرات‌ام، پس ایرانی‌ام. سرش را در دفترش پنهان می‌کند و در حال نوشتن تکرار می‌کند: من‌ام عارم نمی‌شه که بچه‌ی هرات‌ام... من‌ام عارم نمی‌شه که ایرانی‌ام.