چقدر خوبه که مي ريد اونجا.... اگه عضو مي پذيره و يا ميشه کمک کرد خوشحال ميشم من رو هم در جريان بذاريد..

نمي‌شه من رو هم با خودتون ببرين؟ براي وبلاگ پويان هم يادداشت گذاشتم كه من هم با شما بيايم ولي مث اينكه خوشش نيامد.
مطلبتان خيلي جالب بود...فقط منظورتان از "عصبانيتم را در حيات ريختم" چي بود؟ حياط؟ يا همون حيات؟

برای هر دو سارا:
عضو می‌پذیره انجمن، به کمک هم نیاز دارن، تدریس و غیره، اما من خیلی از شرایط‌اش آگاه نیستم. بهتره که تماس بگیرین یا حضوری، شرایط رو بپرسین. آدرس انجمن و تلفن‌اش اینه:
خ مولوی، باغ فردوس، بعد از کلانتری 116، کوچه احمد افتخاریان، بن بست دوم، سمت چپ، پلاک 43. تلفن: 9- 55576687

به شخصه خوشحال می‌شم بیاین و ببینم‌تون. :)

به سارا:

منظورم همان «حیاط» بود، مرسی که گفتین. فکر کنم از بس جای «ت» و «ط» را جابجا کرده‌اند، سردر گم شده‌ام.

سلام. در مورد کاری که در انجمن انجام می‌دهید با شورای کتاب کودک و یا با خانم نوشافرین انصاری تماس گرفته‌اید؟ ایشان کلی آدمِ علاقمند می‌شناسند و ازتباطات خیلی خوبی دارند و من فکر می‌کنم چون در شورای کتاب کودک، فرهنگنامه کودکان و نوجانان، انجمن مادران امروز و... فعالند و کلی از وقتشان را هم صرف کمک به بچه‌های دارالتادیب و جمع‌آوری کتاب و خواندن کتاب برای آنها می‌کنند، می‌توانند حداقل کمک فکری خوبی باشندو یا چند تا معلم برای کمک و کار در انجمن پیشنهاد کنند. اگر دوست داشتید، من می‌توانم در دانشکده شماره تلفن شورا و فرهنگنامه را به شما بدهم و از خانم انصاری بپرسم چه موقع می‌توانند با شما صحبت کنند. می‌توانید هم به آقای شیوا بگویید که شماره‌ها را از من بگیرند.

bahare
hata too khazoon moondegare

سلام بهار جان! چه قدر خوب است که شماها این قدر در زمینه کمک به محرومان فعالید ولی قشنگ تر نیست که از این فعالیت ها پست وبلاگ نسازید؟ تبلیغ برای جذب همکاری را می فهمم ولی سر در نمی آورم چرا باید از این بچه ها سوژه بسازیم و تشریح اشان کنیم تا بتوانیم کمک اشان کنیم یا دیگران راضی شوند کمک اشان کنند. به هر حال کارهای خوب اتان برایم محترم است. پیروز و مستدام باشید! یا حق!

الهي خدا هميشه كمكت كنه
برات آرزوي موفقيت دارم
خدا نگهدار

کاتب عزیز!
تا جایی که از قصدم برای نوشتن درمورد بچه‌ها باخبرم، هیچ تلاش و قصدی برای تبلیغ، جذب همکاری، سوژه کردن‌شان و تشریح به آن معنایی که مدنظر شماست و در کنار کلمات دیگر قرار می‌گیرد نبوده. هیچ وقت نخواستم کسی را راضی کنم که کمک کند یا رفت و آمدم را در بوق و کرنا کنم. این‌طور راضی کردن که شما به آن اشاره کرده‌اید را در حد التماس و به دست و پا افتادن‌ها می‌بینم و سخت از آن متنفرم. تنها از تجربه‌ها، دیده‌ها و شنیده‌هایم نوشته‌ام، کاری که در تحقیق به آن مشاهده می‌گویند یا مشاهده‌ی مشارکتی. این متن می‌توانست همنیطور در مورد نگرش‌های افراد ثروتمند به موضوعی خاص هم نگاشته شود، با همین روش.
نمی‌خواهم کسی برای آنها دل بسوزاند، ترحم کند، یا خشونت به خرج بدهد، دوست دارم به چشم یک انسان به آنها نگاه کنند، به کودکان کار افغانی و ایرانی، به هر دوی‌شان. ثبت‌اش می‌کنم، چون می‌دانم از خاطره‌های فراموش‌نشدنی عمرم خواهد بود.
به جز صحبت‌های شما؛ با اشاره‌ی یکی از دوستان عزیزم به نوشته، احساس می‌کنم آوردن نام بچه‌ها از لحاظ اخلاق تحقیق صحیح نبوده و من در این مورد اشتباه کرده‌ام.

بهار عزیز! من به حسن نیت شما هیچ شکی ندارم. شاید مشکل من همان لحن پست ات باشد که شبیه سفرنامه است. نمی دانم چرا ولی چیزی توی نوشته ات هست که شبیه لحن تورست هاست. با این وجود معتقدم کارتان قشنگ است. پیروز و مستدام باشید. یاحق!

کاتب عزیز!
مرا به توریست بودن متهم کرده‌ای، درحالی‌که لحن تمام نوشته‌های‌ام به همین شکل است. اگر با همین لحن از بچه‌های ابتدایی فلان مدرسه‌ی غیرانتفاعی می‌نوشتم مطمئناً حساسیتی ایجاد نمی‌کرد. توریست لوازمات دیگری دارد که من در اینجا ازشان استفاده نکرده‌ام.

اتفاقا متن لحن یک ناظر بی طرف-نه دلسوزانه و نه تحقیر کننده -داشت: یک متن گزارشگون کامل. لحن یک توریست همبشه با حیرت و تعجب از موقعیت همراه است: دیدن چیزهای عجیب و تازه! و نه گزارشی از محیط معمول همه روزه.
موفق باشید!