شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« رکود نسبی فعالیت انجمن‌های دانشجویی | Main | هشت مارس، روز جهانی زن »

March 2, 2006 12:26 PM
افکارعمومی، در صحنه اما ناآگاه

انسان‌ها برای دست‌یابی به مقاصد و اغراض خود، نیاز به برقراری ارتباط با انسان‌ها و سازمان‌های دیگر دارند و با تعامل و اتکا با محیط خارج، به زندگی خود ادامه می‌دهند. در بعد حکومتی نیز حکومت‌ها برای اقناع و ترغیب و برای اثرگذاری بر افکار عمومی و کنترل رفتار و هدایت امور و در نهایت دسترسی به اهداف‌شان، طرح‌هایی دارند تا پس از شناخت، حمایت و پشتیبانی افکار عمومی را برای موفقیت برنامه‌های خود جلب نمایند و از این طریق به خواسته‌‌های خود دست یابند.
در واقع افکارعمومی باعث پیدایش نیرویی می‌شود که همه به دنبال جلب و جذب آن هستند. و آیا حکومت برای اقناع افکار عمومی از مجاب کردن مخاطب استفاده می‌کند یا گفتگو با مخاطب جهت رسیدن به شناختی عمیق‌تر و هم‌فهمی از طریق مشارکت؟ آیا حضور پرشور مردم در مراسمی مانند بیست و دو بهمن و مسائلی همچون انرژی هسته‌ای دیدگاه مشارکتی است و آیا مردم همان عامه‌ی آگاه و فعال هستند یا عامه‌ای ابزاری، دست‌آویز شده و احساسی؟
چرا عموم مردم در مواردی از هرگونه حمایت و پشتیبانی مادی و معنوی نسبت به فرد، سازمان یا امری دریغ نمی‌کنند ولی در موارد دیگر مسئله را به شدت رد کرده و یا توجهی به آن نشان نمی‌دهند. نگاهی به شعارهای مطرح شده بیندازید. آگاهی اکثریت حضور مردم در «انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست» خلاصه می‌شود و تنها همین. امروزه افکار عمومی ما ابزاری است در دست حکومت، ابزاری است که تنها برای مشروعیت بخشیدن به کارها از حضورشان بهره می‌گیرند. به حضور مردم و اعتراضات‌شان به انرژی هسته‌ای توجه کنید و مقایسه‌اش کنید با مسئله‌ی قطع درختان لویزان، یا برجی که در میدان نقش جهان اصفهان ساخته شده، و البته فریادهای کوچکی که در اعتراض به آنها برخاست، شنیده و پوشش خبری نشد.
مطبوعات و رادیو و تلویزیون و به طور کلی همه‌ی وسایل ارتباط جمعی از جمله ابزار پرقدرت بسیار مناسب برای اثرگذاری بر روی افکار عمومی و ایجاد افکارعمومی هستند. رسانه‌ها با برجسته‌سازی امکان تولد افکار عمومی را فراهم می‌کنند و تا حدی در رشد، جهت‌گیری و سمت و سوبخشی به آن مؤثر هستند. حکومت نیز از این طریق به نظارت و هدایت افکارعمومی می‌پردازد و تا وقتی که اکثریت رسانه‌ها، رسانه‌های دولتی است و رسانه‌های خصوصی بسیار کم و کم‌رنگ در این بین فعالیت می‌کنند عاملی می‌شوند برای احساسی بارآوردن مردم به خواست حکومت. افکارعمومی ما بدون تشخیص علل و عوامل مسئله‌ای با یک سری شعارهای احساسی در صحنه حضور پیدا می‌کنند و گروه آگاه ِ فعال نیستند.
اجازه ندهیم زندانیان درون غار فقط سایه‌ی واقعیت بیرون را بر دیوار غار ببینند و نه خود واقعیات را.




نظرها:

به جر بحث رسانه -که در تمام دنیا صادق است نه تنها ایران!- دو نکته به نظرم گفتنی آمد.
اول قطع درختان لویزان که به نظر من بسیار منطقی بود -و باز همه جای دنیا هم این کار انجام می شود- شهرداری کاشت دو برابر درختان قطع شده را ظاهرا تعهد کرده و اینکه در مقایسه ی دو راه حل: باقی ماندن آن درختان و احداث نشدن آن بزرگ راه و هم چنین قطع شدن آن درختان و احداث بزرگ راه به نظرم راه دوم بیشتر به نفع محیط زیست است.
دوم؛ در وسط میدان نقش جهان برجی ساخته نشده بلکه در نزدیکی آن است.

این هم چون بحث رسانه ای شد و شما خود یک رسانه نوشتم! :)


Posted by: امیرموید on March 7, 2006 07:59 AM


یک زحمت برات دارم. ممکنه؟


Posted by: آزاده on March 8, 2006 07:43 AM


آره آزاده جان! بگو عزیزم :)


Posted by: بهار on March 9, 2006 10:39 AM


آدرست هنوز عوض نشده؟


Posted by: آزاده on March 9, 2006 10:18 PM


نه، همون آدرس قبلی‌اس :)


Posted by: بهار on March 10, 2006 12:38 PM


ارسال نظر:

Name:


Email:


Website:


Comment:



Remember info?