شعر


مجموعه شعر، انتشارات بوتیمار، 1391



بایگانی


جست‌وجو

حقوق

Image: Intuitivmedia
Powered by: Movable Type 3.2




« غزال | Main | شیفتگی خاطرات »

January 4, 2006 01:00 PM
تن‌هاییْ متکثر/ تنهایی ِ متکثر

«تَن‌»هایی که به هم پیوستند، «تنها»یی را به وجود آوردند. تو راست می‌گفتی که «آدم‌ها هر چه بیشتر شدند، تنهاتر شدند.»




نظرها:

adaye payam yazdanjoo ro dar miari?! hahaha...


Posted by: aaaaaaaaaaaa on January 4, 2006 04:20 PM


قشنگ بود ...:)


Posted by: nazli on January 4, 2006 06:48 PM


نوشته‌های اخیرت رو خیلی دوست دارم بهار.


Posted by: فاطمه on January 4, 2006 10:59 PM


دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد. من یاد این شعر افتادم.


Posted by: مهدیه on January 5, 2006 08:32 AM


هر گوشه از اتاق بهشتی ست بی نظیر....از ازدحام آدم و آزار خسته ام.....


Posted by: MSM on January 7, 2006 06:38 PM


shayad ...


Posted by: arash on January 8, 2006 03:39 PM


ارسال نظر:

Name:


Email:


Website:


Comment:



Remember info?