کسی را متفکر، اندیشمندی بزرگ، دارای ارزش‌های والای انسانی و چه و چه و چه می‌پنداریم، او را بت می‌کنیم با بهترین مواد _ بهترین صفات، او را می‌پرستیم _ می‌ستاییم.
پس از آن خود و همگان توقع داریم او خوب به معنای مطلق باشد / بماند. با این شیوه‌ی تفکر او را بت می‌کنیم و تنها و تنها با یک قالب می‌سازیم‌اش و غافل از این‌که داشتن قالب‌ها _ شخصیت‌ها_ ی متفاوت حق اوست. این‌گونه او را معذب ساخته‌ایم، زیرا او نیز انسان است و دارای صفات بد و خوب، زیرا او نیز انسان است و تناقض جزیی از ذات اوست. و ما به طور پنهان با ذات غایب او و ناپیدا از نظر ما، مبارزه می‌کنیم زیرا می‌خواهیم آنی باشد که خود خواهان‌اش هستیم. و همین‌طور نمی‌دانیم که نبردی با درون‌اش راه انداخته‌ایم: فردی که نباید اندیشه‌ای بد به ذهن‌اش خطور کند، فردی به غایت پاک، فردی سراسر ساختگی، فردی چندگانه، فردی متلاطم که اگر ضعیف باشد، هویت خویش را گم می‌کند.
و سرانجام روزی اولین کسی که او را می‌شکند خود ما هستیم. ما انسان‌هایی دوستدار اندیشه اما مهاجم، ما انسان‌هایی بت‌واره و مرگ‌آور، انسان‌هایی موهوم، انسان‌هایی خواهان صلح و نبردساز.