شاید با یاد آوری ها لااقل شریک جنایت نشویم.

گلستان سرزمینی سبز که جنگلهایش بوی بهشت می دهد، جنگلهایش بوی تازگی می دهد، بوی امید، بوی زندگی ...
و مردمان اش هر مرداد منتظر آمدن سیلی هستند که زمانی آب اش روشنایی زندگی شان بود، حال دیگر از جنگل ها خبری نیست درختان هم بی وفا شده اند و آنها را ترک می کنند.
پسرک خانواده اش را از دست داده و در مقابل دوربین به کشتارگاه پدر و مادرش اشاره می کند، حال دیگر کسی به انتظارش نمی نشیند. از یک خانواده ی بزرگ فقط او مانده و از خانه ی شان چند ستون فرو ریخته.
مردمانی که خستگی از سر و روی شان می بارد و حتا کسی دستان شان را برای دلگرمی، برای تسلیت نمی فشارد.
در مردگان خود نظر می افکنیم با طرح خنده ای
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ خنده ای
آیا ما مانند "ریکور" طلب بخشایشی نه برای قربانیان که «از قربانیان» می کنیم؟ نه! ایران اینطور جایی نیست.اغلب ما صرفاً دچار احساسی دو گانه می شویم: تأثری بر این معنا که «اگر برای ما پیش می آمد چه بد می شد.» و فراغ بالی بر این مبنا که «به خیر گذشت، سر ما نیامد.» شاید تنها کاری که از دست ما بر بیاید این باشد که به یاد هم بیاوریم: « انسانهایی جان باخته اند، در مملکتی با این ثروت، سیل به راحتی قربانیان را درو می کند.» شاید با یادآوری ها لااقل شریک جنایت نشویم. شاید خود دیگر پیشاپیش توجیه گر کارهایی که از مابهتران می کنند یا نمی کنند، نشویم. آیا همه چیز فراموش می شود، فراموش می کنند و فراموش می کنیم که « همه در صف ذبح شدنیم.»*
گلستان سرزمینی که بوی بهشت می دهد برای ناگلستانی ها و به مدد مسئولین کشتارگاه هر ساله ی گلستانی ها.

* نیما صفارزاده
پ.ن.1. سیل نامه را بخوانید.
پ.ن.2. با تشکر از آقای صفایی به خاطر فیلم مستند از سرزمینهای سیل زده.