اوایل که یادداشت هایش را می خواندم، از شیوه ی نگارش اش فکر می کردم باید بالای 35 سال را داشته باشد. اما در کمال تعجب دیدم متولد سال 57 است.
امیر حسین سام که سه تار می نوازد، شعر می گوید و تصنیف می سازد. برای اش فرقی نمی کند مخاطب اش چه سنی دارد و یا معلومات اش چقدر است، همیشه با ادب و احترام حرف می زند. اگر به وبلاگ اش _ یک سبد آواز نو _ مراجعه کنید می توانید تصنیف هایی بشنوید از سه تار نوازی اش با همراهی کمانچه ی سینا جهان آبادی و تنبک امیر علی سام _ برادرش. او عاشق موسیقی سنتی است و می گوید :" «ردیف موسیقی ملّی ایران»، میراث گرانقدری ‌است که تا امروز، در سینه‌ عاشقان شوریده این سرزمین حفظ شده و چون ارمغانی آسمانی به دست ما رسیده است. موسیقی ملی ایران، روایتگر غم‌ها و شادی‌های مردم این سرزمین اهورایی است. عجبا از این نغمه‌های آسمانی که در همه احوال با ما بوده‌اند. آن وقت که نومید بوده‌ایم، «ماهور» ما، دل‌های خسته‌مان را خبر از صبح امید داده است. آن زمان که از زلف سیاهش گله داشته‌ایم، «همایون» ما گویاترین زبان بیان شکوه‌ها بوده است. شب فراق را با نغمه‌های غم‌انگیز «دشتی» گذرانده‌ایم، دشمنان این خاک پاک را با صلابت «چهارگاه» رانده‌ایم، و آنگاه زلال ترین نیایش‌ها را سحرگاهان در «بیات ترک» خوانده‌ایم و عاشقانه‌ترین ستایش‌ها را در«بیات اصفهان»"
موسیقی وبلاگ اش " می دانم که می آیی" زیباست و دل نواز. آهنگ هایش، ترغیب ام می کند سه تار را _ که مدتهاست گوشه ی اتاق خاک می خورد _ بردارم و بنوازم. شما هم جرعه ای از تصنیف ها را بنوشید. ;)