*
آفرین! خوب می دانی وقتی ازت دور می شود، چگونه تلنگرش بزنی و گوش مالی اش دهی تا در سجاده ی خیس باران زده ی سحری به خود آید.

*
زمانی حتی از کلمه ی رفتن متنفر بودی. حال یخ تلخی را پیله ی خود کرده ای و برای رفتن اش تلاش می کنی، وکیل می گیری، بدرقه اش می کنی و خوب می دانی فردا بهار نارنج ها هم پرپر خواهند شد.

*
تکرار مکرری؛ می بینی، حتی صاحب خانه هم از وجودت خسته شده، باید زودتر بروی.

*
در اندوه و گیجی دست و پا می زنی و مهربانی هایی می بینی که روح قحطی زده ات یارای ستایش شان را ندارد. مهربان هایی که تا نیمه شب بیدار می مانند برای کمک به تو. و تو مجذوب محبت شان، خوابزده با نم اشکی شب را سحر می کنی. چه می توانی بگویی جز شرمساری، سکوت، سکوت، سکوت و دیگر هیچ.