آروم نشسته بود و مطمئن از اينکه امتحانش رو خوب می ده ، داشت ، برای خوندن امتحان بعدی برنامه ريزی می کرد. تاکسی ، قبل از اينکه به خيابون اصلی برسه، پيچيد توی يه فرعی. چون راهش دور می شد، پياده شد ، که چشمش افتاد به يه پيرمرد، کنار خيابون، با کت و شلوار، يه کلاه هم داشت، يه بقچه هم کنارش روی زمين، به حالت چمباتمه نشسته بود. يه لحظه فکر کرد ، پولش تموم شده. می خواست يه پولی بهش بده . ديد ، پيرمرد داره نگاش می کنه، مثل اينکه فهميده بود چه قصدی داره. پيرمرد دستشو گذاشت روی سرشو ، روشو برگردوند. از خودش بدش اومد ، آخه نمی دونين که، پيرمرد چه نگاه پاکی داشت ، چشماشم پر اشک بود ، اما گريه نمی کرد. سرشو انداخت پائين ، راهشو کشيد و رفت. خيلی دوست داشت بهش کمک می کرد ، با خودش گفت : حتماً بچه هاش بيرونش کردن ، يا مسيرشو گم کرده ، يا...

مکث کرد... برگشت... يه نگاهی به ساعت... اگه برمی گشت به موقع سر جلسه ی امتحان نمی رسيد. تمام مدت قيافه ی معصوم پيرمرد جلوی چشاش بود... تمام مدت.

امتحانشو خوب داد ، ولی اصلاً خوشحال نبود .می تونست... می تونست ، حتی يه کمک کوچيک بهش بکنه و نکرد . اين يه امتحان بود، امتحانی که هرگز خوب نداد.