يه مدتی از اينکه راهنمای خوبی نداره، از اينکه سؤالاتی براش پيش مياد و هيچ کی پيدا نمی شه که جواب درست و حسابی بهش بده، ناراحت بود.اما چند وقتی وجود کسی رو تو زندگيش حس می کنه که در همه حال راهنمائيش می کنه، البته نه مستقيم. ولی خيلی ساده س، فقط کافيه يه کم زرنگ باشه و زود بگيره.درسهای زندگی رو يادش می ده، پاک بودن و پاک زيستن رو، به هر نحوی ، حتی از زبان کودکان.بعضی وقت ها بی اختيار، به جاهايی کشيده می شه که می تونه جوابِ سؤالاتش رو بگيره.حالا می دونه ديگه تنها نيست، چشمانِ کسی مراقبشِ.هر قدر به خدا ايمان داشته باشی، همان قدر وجودش رو حس می کنی.خدا در همه جا هست، فقط کافيه زرنگ باشی و زود بگيری.

*من گاهی از شدتِ وضوح خداوند در کودکان ، پر از هراس می شوم و دلم شروع می کند به تپيدن.دلم آنقدر بلند بلند می تپد که بهت زده می دوم تا از لايِ انگشتان کودکان خداوند را بر گيرم./روی ماه خداوند را ببوس/مصطفی مستور.*