در جمع دوستان، در تاکسی و هر جای ديگر، خطابه های بسياری در نکوهش ايران و آزادی و شادی و ... در کشورهای اروپايی و ديگر کشور ها می شنويم. در واقع به ظاهر کشور های خارجی توجه کرده و آنها را ستايش می کنيم اما در عمل، گاهی فکرمان تا انسانهای عهد عتيق هم پسروی می کند.نمونه های فراوانش را ، مطمئناً ، بهتر از من می دانيد.يکی از آن موارد، ديدگاه ما به کودکانی است که با نواختن موسيقی کسب درآمد می کنند و برای اطرافيان (حداقل برای من) شادی به همراه می آورند و یا خاطره ای زنده می کنند. هر چند می دانم، اکثريت آنها وضعيت مالی خوبی ندارند، لباسهای درست و حسابی نمی پوشند، يا ندارند که بپوشند و بيشتر مواقع با نگاه های فخر فروشانه و يا غضب آلودِ ما روبرو می شوند.اما کسی پيدا نمی شود،گوشزد کند که انسانهای همان کشورهای بهشت گونه، چنين ديدگاهی ندارند.حداقل دو، سه تا کشورهای اروپايی را می شناسم که دانش آموزان گروه هايی تشکيل می دهند و بعد از اتمامِ کلاسهای روزانه شان، کنار خيابان، شروع به نواختن سازهايی می کنند که در مدرسه آموزش ديده اند، حتی اگر وضعيت مالی مناسبی داشته باشند و مردم بی هيچ نگرش منفی ای به آنان پول می دهند و از نوای موسيقی ـ ايِ که چندان استادانه هم نواخته نمی شود ـ لذت می برند.

نمی دانم کی می شود، اذهان مردم را از اين پيش داوری ها آزاد کرد؟

پ.ن.۱.انجمنِ حمايت از کودکان کار، که تقريباً به تازگی شروع به کار کرده، عضو می پذيرد.اگر مايل به همکاری هستيد، می توانيد با شماره‌ی ۹ـ۵۵۷۶۶۸۷ تماس بگيريد.

پ.ن.۲.اينجا هم کلیپِ کودکانِ کار را می توانيد ببينيد. البته نام کلیپ، کودکان خيابانی است ولی من کودکانِ کار را ترجيح می دهم.