در ادامه ی مطلبِ نوسانِ ذهن.

نوازندگی و بازیگری هر دو تأویل شفاهی اند،هر دو خلاق و مبتکر.به هر دو متنی ارائه می شود برای انتقال حس و ایفای نقش، و هر چقدر مهارتِ شخص بیشتر باشد انتقال احساسات بهتر صورت می گیرد.هر دو مقام و جایگاه با ارزشی دارند ودر هر دو عرصه، هنرمندان و اساتید والایی پرورش یافته اند.

اما اگر از بازیگران و نوازندگان آماتور (که آنها هم، به نوعی، جایگاه و ارزش ویژه ی خود را دارند)بگذریم،به گمان من نوازنده جایگاه فراتری دارد.زیرا بازیگر در اجرا،با زبانی کاملاً آشنا سخن می گوید،از حرکاتِ دست و صورت بهره می گیرد(پانتومیم).نوازنده از زبان نت ها استفاده می کند،زبانِ خاصِ موسیقی،زبانی ورای گفتارهای مرسوم،زبانی پویا و به همان اندازه مبهم و غایب.بازیگر از تغییر لحن مدد می گیرد و نوازنده از فراز و فرود در نت ها.نوازنده از راه سکوت وارد می شود زیرا موسیقی نوعی سکوت است.جایگاه نوازنده در این جمله بیشتر آشکار می شود که:"آنجا که سخن از کلام باز می ماند،موسیقی آغاز می گردد."

در بیشتر فیلم ها و تئاتر ها، همراهی نوازندگی و بازیگری وجود دارد،ولی آنجا که همه از فیلم راضی هستیم و غرق در لذت بردن از فیلم، هنر بازیگر بیشتر جلوه می کند و وجود نوازنده کم رنگ می شود.در اکثر فیلم ها با ناتوانی بازیگر در احیا یا استمرار حسی زمینه ی فعالیت و حضور نوازنده فراهم می شود.نوازندگی هنری والا و چارچوب ناپذیر است.