از خواسته های درونی و جانکاه انسان
باد شعری می خواند
از رؤیاهای انسان
آسمان پر ستاره سکوت می کند
و هر دانه ی برف ماننده ی اشکی نریخته است.
سکوت محض
که ما آن را به ندرت برای خود فراهم می سازیم
آکنده است از کلمات بیان نشده
اشارات نشان داده نشده
اظهار عشق های فرو نشانده شده
زخم های پنهان شده
در این سکوت محض
واقعیت ما پنهان شده
واقعیت تو و من
"مارگوت بیکل"
وبلاگ زیبایی دارین این نوشتهی اخر هم خیلی محشر بود
Posted by: hoseyn on September 10, 2004 02:16 PM
