به ياد عاطفه،که در کمال ناباوری،بار سفرش را بست و رفت.

با چشمانش ملتمسانه می نگرد،

نمی فهمند.

حسی راه گلویش را می بندد،

سکوتش را پذیرش می انگارند

و در لباس پر چین اسارت،

با هلهله و شادی به تهی گاه تبعیدش می کنند.

در کنار انبوه هیالوها

خودش را می فریبد

بند از بندش جدا می شود

ثابت و بی تحرک می ماند.

و باز با هلهله تبعید می شود.

باری،

تبعید، تمام داستان زندگیش را بلعیده بود.