چند روز پیش یکی از نشریه های دانشکده،اسامی دانشجویانی که بیانیه را امضاء کرده بودند، چاپ کرده بود.چند تایشان را می شناسم.از یکی شان پرسیدم دلیل کارش را و اینکه به نظرش چرا دانشجویان وضعیت اخلاقی خوبی ندارند،برایم بگوید.نگاه چپی انداخت و رفت.یعنی اگر دلیلش قانع کننده بود باید این گونه رفتار می کرد؟در تحصن های پیشین هم از نزدیک رفتارشان را دیده ام.بعضی مواقع آدم از عاقلان(!)هم نا امید می شود.

راستی،این توصیف ها شما را یاد چه نظامی می اندازد:

"اصل تنوع عقاید و شیوه های زندگی را زیر سؤال می برند.طرفدار ایدئولوژی حاکم اند و آنچه را باکلیت این ایدئولوژی سازش نداشته باشد،از میان می برند.نوعی روحیه ی مذهبی بینشان حاکم است و کسانی که از این اصول اخلاقی پیروی نکنند گناهکار به شمار می آیند.اصول اخلاقی در نظرشان مطلق و عینی است.دموکراسی را ستایش کرده و استبداد را مورد نکوهش قرار می دهند.اعتقادشان بر این است که مردم مصلحت واقعی خویش را تشخیص نمی دهند،ما(گروه حاکم) نماینده ی منافع راستین هستیم."

این عقاید مرا به سمت نظام توتالیتریسم می کشاند تا حکومت دموکراسی."ده فرمان" موسولینی یادتان است،یکی از ده فرمان این بود:"باور کنید،اطاعت کنید،جنگ کنید."

خلاصه اینکه بسی خوشحال و خرسندم از نظام پنهان توتاليتريسم در افکار برخی دانشجویان و شاید هم...!